2015

Gelukkig Nieuwjaar!

 Of in mijn geval, gewoon, Nieuwjaar!

De Jaarwisseling was voor mij een rollercoaster aan emoties die je normaal over een jaar spreidt. Laat ons zeggen: Het kan alleen maar beter worden.

Ik heb kunnen ervaren dat wanneer mensen niet op dezelfde golflengte zitten, zelfs basiscommunicatie bijster moeilijk, tot onmogelijk kan zijn. Ze begrijpen niet dat een hand toereiken, een nieuwe start, een gesprek om elkaar beter te verstaan en zelfs nog meer naar elkaar toe te groeien een positief iets is.

Zo worden aan de start van 2015 al bruggen opgeblazen. Ik zei het al. Ik geloof in tweede, maar niet in derde kansen. Spreken is zilver, zwijgen is goud.

 Zo wordt in de eerste week van het nieuwe jaar al duidelijk wie de underdog is. Gelukkig heb ik een zwak voor de underdog, en krijgt die bij zelfs de slechtste reality-serie mijn stem. Komt me goed uit als blijkt dat je zelf die rol krijgt toegewezen.

 Dat brengt me feilloos bij het volgende. Genetica VS opvoeding. Nog zoiets dat potten breekt, maar aangezien mijn eigen situatie hier een pakkend voorbeeld van is, mag ik mij erover uitspreken. Nah.

Het komt erop neer dat hoeveel genetisch materiaal je ook deelt met iemand. Ouders, broers of zussen, grootouders, tantes,… Wie je bent, wordt of kan zijn, zal pas een feit zijn door de opvoeding, omkadering en omgeving die dat brokje genetica krijgt. Waarden en normen die je met de lepel worden mee gegeven. De liefde en affectie die je krijgt. Principes worden gevormd. Een karakter is veel, maar niet alles. Het maakt ook dat je meer dan eens hoort: Moesten we geen familie zijn, we zouden niet eens vrienden zijn. En dat is ook oké, denk ik. Jammer, maar oké.

Pas op, soms word ik ook overspoeld met een gevoel van eenzaamheid, net daardoor denk ik. Nergens thuishoren. Vis noch vlees zijn.

 MonsterWonder wordt hopelijk dé genetische droommix van manlief en mezelf, maar het kan tegenvallen. Serieus tegenvallen. Als in: Alle titanen vechten zich vrij en er is geen Zeus of Hercules te bespeuren. Dan nog, ik geloof in opvoeding. In waarden en normen. In beleefdheid en oprechtheid. In veel liefde. Affectie en nog meer liefde. Geen verwennerij maar geven en nemen. Er is immers nog niemand arm geworden van vrijgevigheid. Vast ik wel. (Voor alles moet er een eerste zijn.) Vriendelijkheid en attent zijn. Horen, zien en zwijgen. Kunnen luisteren. Een kind, kind laten zijn, maar met grenzen die oké zijn. Niets is vies, maar alles wordt geproefd.

 Ik besef nu dat dit me ooit nog in mijn neus gewreven zal worden. En inderdaad. Ook ik zal fouten maken, maar een basis is alles. Wat je zelf belangrijk vindt, wil je meegeven. En ik geloof echt dat kinderen de grootste spiegel van hun ouders zijn.

For better or worse.

 Genoeg serieus gezever.

Er moet ook gevierd worden.

This year will be legendary!

(Ohja, hou oren en ogen open: Ik heb me zeker al 342 keer versproken over het geslacht. Manlief al 343 keer.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s