4 weken Viggo, het broertje van Lexie

Lieve Lexie, mijn aarding, mijn basis,

 Toen ik 4 weken geleden ook mama werd van jouw kleine broertje deden we dat hoe ik altijd al zei dat ik dat ging doen. We kwamen recht na de bevalling naar huis en jij bleef in je natuurlijke habitat om alles zo gewoon mogelijk te houden. Dat je niet nog meer van de wijs of uit balans zou zijn dan nodig.

Dat werkte.

Je had nauwelijks in de gaten dat we weg waren geweest en we aten frietjes als gezin van 4 alsof dat nooit anders was. Papa ging de volgende ochtend zijn examen doen en we doken het weekend in.

Ik ben zoals steeds enorm streng en hard geweest voor mezelf. Door zo te kijken naar jouw balans vergat ik de mijne. Ik legde mezelf een tempo op dat mijn lichaam niet kon volgen. En hoewel  ik iedereen goed fopte en dus meekreeg in dat ritme, zei mijn lichaam na 5 dagen : STOP. Mijn baarmoeder was gestopt met samentrekken en mijn hechting genas niet mooi. Ik ging te hard. Maar erger; ik moest toegeven dat ik het misschien toch niet allemaal kon. Hoewel ik aan jouw kersverse schoolpoort vragen kreeg die eigenlijk pas gepast waren na een week  of 6 : “En, slaapt hij al meerdere uren aan een stuk door ’s nachts?”, kreeg ik terecht vreemde blikken toen ik zei dat hij nog maar 5 dagen oud was. Waarschijnlijk had het iets te maken met dat ik gewoon elke ochtend en middag daar stond om je te brengen en op te halen.

 Meer rust voor mijn lichaam betekende meer onrust in mijn hart. Ik zag die eerste dagen en weken jouw broertje als indringer. Geen vijand, maar een iets minder welgekomen gast die net te lang blijft en dan ook nog verwacht om ongevraagd mee aan tafel te kunnen schuiven. Viggo zou blijven en die plaats kon ik hem nog niet meteen geven. Ik wilde jij en ik. Ik en jij voor altijd. Ongelimiteerd ravotten met jou nu ik eindelijk van die buik af was. Je terug in bed stoppen nu ik eindelijk terug bij je kon komen zitten zonder verschrikkelijke pijn. Op stap, gewoon wij.  Het lukte me niet. Ik vond dat ik je tekort deed. Ik gaf Viggo stiekem kusjes  – vlinder en gewone – op momenten dat je het niet zag.

 Ik werd beter. Dat duurde niet al te lang. Ik werd terug mobiel en we dansten. Ondanks Viggo zijn hevige krampen kon ik je weer in bed gaan leggen. We hadden weer onze momentjes.

En ik zag iets. Je vond zijn voeten mooi, zijn handen, je keek erop toe dat hij niet te veel huilde en stopte hem zijn tutje toe.

Toen je wakker werd in de auto was je eerste vraag: “Mama, waar is Viggo?” – Hij zat vanvoor.

Ook Viggo is helemaal dol op jou. Hoe ik nu al zie dat hij stil wordt van jouw aanwezigheid en je mooie lieve stem volgt. Hoe jij dan zegt “Mama, Figgo (jep, je zegt het met een f) kijkt naar mij, lief he”.

 Stilaan kan ik ook inzien dat ik je misschien iets gegeven had in plaats van iets had weggenomen. Ik heb het er nog dagelijks moeilijk mee, maar het gaat.

En, zoals ik al eens zei zal jij altijd degene zijn die van mij een mama maakte, en dat zal ik je nooit doen vergeten.

Sorry

Maar voor altijd

Jouw mama

PS Mijn hart is verdubbeld, dus er zal nooit sprake zijn van minder liefde voor jou en jou alleen. ‘k Hou van je.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s