Pregnant & I know it

Ik ben nu bijna 22 weken zwanger.

And I know it.

Ik heb 10 dagen verlof gehad, wat kunnen bijtanken en eigenlijk enorm veel online kleertjes en decoratie besteld. De geboortekaartjes zijn af en het behangpapier voor MonderWonder zijn/haar kamer is onderweg.

Die 10 dagen had ik broodnodig. 2,5 van
de 10 heb ik echt helemaal vermoeid, misselijk en pijn verbijtend in de zetel gelegen om dan daags erna in de douche te staan en te zien dat ik echt een preggo-belly heb gekregen. Ik denk dat er iemand een groeispurt maakte in mijn buik.

Ik ben jullie ook vergeten te vertellen dat hét gebeurd is. toen ik 18,5 week zwanger was voelde ik waar elke vrouw in verwachting halsreikend naar uitkijkt. Die kleine wolk gedroeg zit als semi-comateus gezopen vlinder en vloog recht tegen mijn buikwand aan. Tenminste, zo voelde het toch. Een darmfluttering, zoals we dat in het vakjargon tegen ons madammen horen te beschrijven. I for one can tell you; dat is een vrij accurate beschrijving. Ik was extatisch. Wás. Dat spook houdt zich nu echt geen minuut meer stil. En ik kan soms nogal overdrijven, maar nu dus echt niet. Vraag mijn wederhelft. In het begin, begrijpelijk, wist hij totaal niet wat hij moest voelen en kwam er dan ook pas verwondering en enthousiasme toen ik verduidelijkte dat het enorm subtiel was en eerder een mini plofje dan een rake poging op doel was. Nu, gisteren om preciezer te zijn, was het een fuif in mijn buik waar ik duidelijk geen toestemming voor gegeven had – u leest het, het begint al. En kon papa aldus vrolijk meegenieten met de woorden:”So, dat nageslacht van ons weet er wel ne weg mee.”

Ugh.

De mensen rondom mij zien het ook. Ik krijg terug te maken met woorden als ‘ton’, ‘tweeling’ en ‘amai, en ge moet nog zo lang’. Lieve baby, mama zal blij zijn als je er bent. In een poging om mezelf beter te voelen ging ik aan het shoppen voor mezelf. Wat doorgaans het absoluut tegenovergestelde effect heeft, but hey, a girl’s gotta do what a girl’s gotta do. Om fiasco’s in hete paskamers met opdringerige verkoopsters en belachelijk slecht licht te vermijden deed ik waar ik best in was: Online Shopping.

En dat op mijn momenteel favoriete kledingsite voor Zwangerschapskleding. Asos.com. Niet te slecht voor de portemonnee en doorgaans echt mijn ding. De buit was – tegen alle verwachtingen in – vrij groot. Ik had 4 kleedjes, waaronder mijn Kerst – en Nieuwjaarskleedje en een tshirt. Wanneer bij aankomst bleek dat ook nog eens alles effectief paste en mooi was en ik aldus niets ging terugsturen, kreeg het zelfvertrouwen terug een kleine, maar nodige boost.

Ik ga eerlijk zijn. Ik vind dat ik er belachelijk uitzie. Alle sexyness wordt uit mij gezogen als ik mezelf voor de spiegel zie staan. Dat is dan ook de grote Number One frustratie bij de wederhelft. Hij denkt er anders over. Weet hij veel…

Listen carefully ‘cause I will say this only once.

Ik ben enorm blij dat we ons eerste wonder zo snel al mogen verwachten.

Over the moon. True story.

Maar ik ben geen goede zwangere vrouw. Als ik kinderen had kunnen kopen in de winkel, ik had het zo gedaan. Ik troost mij met de woorden die een wijze dokter op dienst me als antwoord hierop gaf: “Och Uwe, dat is zoals cake. Dat kan je ook in de winkel kopen, maar zeg nu zelf, dat is zóveel lekkerder als je hem zelf maakt.” Hij heeft vast gelijk.

Baby VS Uwe: 500 – 0

To be continued..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s