January, 2015

 Vandaag een post waar mijn liefste echtgenoot niet akkoord of happy mee zal zijn, maar ik doe het toch. Een instelling die hier nogal vaak de revue passeert…

Al veel geweldige madammen maakten voor mij de baan vrij zoals onze eigen Erika Van TIelen. The Gentlemom: 2 madammen die geen roze wolk promoten, maar gewoon eerlijkheid. Moeders met een missie. Ook de Noorderburen maakten het ‘hé het is oke’-gevoel groot met Club van Relaxte Moeders. Ik buig en ben grote fan. Namaste.

Want waar heb ook ik regelmatig en zeker nu tijdens de zwangerschap last van? Jep, the shitty days.

niet de ups, maar de downs. ’s Morgens opstaan en voelen dat ik vandaag een neerslachtige en onaangename schaduw zal zijn van de vrolijke en eeuwig lovende Uwe die ik normaal ben. Ookal voelt het niet zo, maar dat is oké. Die dagen mogen er zijn. Hoewel het bij mij al eerder naar een weekdeal aan het neigen is, en mijn liefste hubby er de gevolgen van mag dragen, denk ik dat het nog steeds oké is dat ik me klote voel. Zonder reden. Gewoon. Zoals wekenlang grijze lucht en van die nattigheid die de naam regen niet waard is. Zoals voor de spoorovergang staan en niet twee, maar drie keer de barelen terug zien dichtslaan zonder dat het rode lichtje in wit veranderde. En dat alles maal 10 miljoen.

The worst kind of sad is not being able to explain why.

Manlief vraagt me ’s ochtends of er iets scheelt, en ik antwoord met een ja. Op de vragen ‘wat’ en ‘waarom’ moet ik frustrerend genoeg antwoorden met ‘geen idee’. Niets concreet. Ik hoor het mij hardop zeggen. Dit is waanzin. Ik loop hier een eind te bokken zonder reden. En ik denk me het te kunnen permitteren. ‘Laat me waar wat doen’ is hier dan een klassieker die grijs draait.

 Hier thuis zijn we grote fan van de serie Grey’s Anatomy (echt groot.) en ik voel me op zo’n momenten meer dan ooit klikken met hoofdpersonage Meredith Grey. With my often Dark&Twisted soul.

De voorgaande Groten hebben mij tijdens de zwangerschap al veel geholpen. Die momenten dat de grond onder mijn voeten dreigt te verdwijnen lees ik graag iets van hen. We hebben het allemaal. Vrouwen die (niet) zwanger zijn of pas bevallen, of gewoon mama van drie. Soms is het te veel. En is het broodnodig dat er iemand in de buurt is die zegt: “We’ve all been there” en “Dat is oké.”

Ik heb hubby al gewaarschuwd en opgedragen om me na de bevalling goed in de gaten te houden. Dat mijn babyblues en kraamtranen ook weer weg gaan. En dat ik niet stilletjes dieper wegzak. Ik acht mezelf ‘risicopatient’ met een gezonde portie voor realiteit. Ik vroeg hem om te zorgen en in de eerste plaats me te laten zorgen voor mezelf en toezien dat ik het doe.

Nog 7 weken zwanger. Of 6, of 8. Het is vallen en opstaan. Deze week diep vallen.

Ik wil prediken. Ik roep dat alle mama’s ook eens ‘op den hoge’ mogen gaan staan en zeggen ‘nu even niet’. Dat ze zich opsluiten met een glaasje wijn en zingen van ‘Let it go’ of ‘fuck it all’ op dezelfde melodie. Omdat het kan en zelfs omdat het moet. Die andere moeders doen ook maar wat en het komt weer goed, ookal duurt het soms echt angstaanjagend lang. En een potje janken, luider en theatraler dan je eigen kind is echt dik oké.

Ik schrijf snel vrolijker.

Met veel dank aan: Erika Van Tielen, The Gentlemom en Club van Relaxte Moeders. Kruisvaarders met een nobele missie.

 Ode aan mijn man. Die me gewoon m’n triestige zelf laat zijn en elke dag start met ‘Ola mami & goeiemorgen schat.’ (Die Ola Mami komt door een te bronstige Dominicaan die me zo wel eens begroette op reis. Shame on him en hubby want die gebruikt het nog graag dagelijks met de nodige portie zelfspot.)

 U.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s