A bundle of joy

Oktober, 2014

12 weken.

Ouders, zussen en broer: Check.
Important friends and family: Check.
Ludieke Facebook aankondiging: Check.
The world knows.

Het zal misschien vreemd klinken maar voor de goede orde heb ik het gevoel dat ik moet zeggen dat we enorm blij zijn met ons klein monsterwondertje. We voelen ons echt gezegend en belachelijk geprezen dat het tegen alle verwachtingen in zo vlot gegaan is. Ik dank hier mijn goede genen die ervoor gezorgd hebben dat mijn vruchtbaarheid toch niet echt klein te krijgen is door de plakkerige trut die endometriose is. Bij mijn moeder en tantes volstond vaak een scheve blik om hen in blijde verwachting te krijgen. Ze staan daar om veel bekend, maar niet om hun onvruchtbaarheid, laat dat zeker zijn.
Lang verhaal kort: We are over the moon with joy.

Enorm veel mensen overladen ons met liefs, zoets en leuks en kunnen niet oprechter gelukkig zijn. Het gaat ver, en dat hadden we nooit durven dromen. Wanneer ik dan toch bijna die roze wolk zie aankomen, regent het al snel vooroordelen, frustraties van mensen hun eigen ervaringen, oordelen en opvattingen. Want ohja, vrouwen, niemand had het mij verteld, maar ik geef het jullie graag alvast mee. Vanaf de moment dat je zwanger bent word je als het ware publiek eigendom om over te praten, roddelen, speculeren,… Hoe zotter, hoe liever.
Zo kreeg ik al snel een aantal keer dit op straat (ja klopt, op straat, vlak voor de ingang van de Blokker): “Seg, amai, dat is wel heel snel gegaan bij jullie he, want hoe lang zijn jullie getrouwd? Nog geen half jaar geloof ik.” Lees ook vooral de verwijtende toon waarmee ik het live in mijn gezicht kreeg.
Ik moet me verantwoorden dus begin alvast: “Ja, maar we waren toch al wel even voor de trouw aan het proberen.”
Ik word onderbroken: “Want had jij niks? een ziekte aan uw baarmoeder?”
Ik sta perplex, maar ze houdt vol: “Ja, dan vind ik dat heel erg voor mensen die zo lang sukkelen, neem nu de dochter van…”
Dit gesprek heeft echt plaatsgevonden. En dat is waanzin.
Ik hoef mezelf niet te verantwoorden voor iets dat miraculeus genoeg fantastisch verlopen is. Klaar.

Ik ga heel eerlijk zijn. Ik weiger nog gewone broeken te dragen. Zwangerschapsjeans for the win!
Nog iets waar ik niet klaar voor was volgde al snel. Mensen zijn vrij openlijk brutaal over hoe groot mijn buik al dan niet al is in vergelijking tot mijn zwangerschapsduur. “Amai, je ziet het al goed, en hoever ben je, oei, en je bent zeker dat het er maar eentje is.”
Ik moet toegeven, mijn aseksueel en vormeloos wit werkuniform doet me op deze moment geen eer aan, maar het blijft een feit dat ik dagelijks allerhande dolheden moet aanhoren.

Mijn vriendinnen zijn de beste. Zo simpel is het. Een bende mooie vrouwen die niet vies is van een avondje roddelen en drinken, en als het even kan, heerlijk obsceen dansen. Ze waren dan ook helemaal fantastisch toen ik hen aankondigde dat ik zwanger was.
Wat ze vast niet opzettelijk doen of doorhebben is dat nu ik zwanger ben, ik doorgaans alleen nog wordt betrokken in de ‘aangepaste’ activiteiten. Alsof, nu ik zwanger ben, ik niet meer aan alles zou kunnen of willen deelnemen.
Ik heb ze namelijk zo gemist toen ik miserabel was en niets mocht zeggen of delen, wel, zo hard heb ik ze nu nodig voor wat ongedwongen zeveren en zuipen (non-alcoholisch welteverstaan). Ik stel ze op voorhand alvast gerust: no worries, ik ben niet geïnteresseerd in een hele avond over baby’s en bevallingen praten. Dat pen ik wel neer..

Hoezo een vat vol emoties?!
Ben je gek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s