Beter laat dan nooit

Het is te lang geleden dat ik nog eens in mijn pen kroop.

Ik moet toegeven dat er heel wat veranderd is in mijn leven en ik gewoon geen tijd had of ruimte kon maken in mijn hoofd om te schrijven. Hoewel ik enorm veel heb voelen razen en tekeer gaan in mij, kreeg ik het niet voor mekaar om alles op een rijtje te krijgen.

Dat bekoop ik nu, reken maar van yes.

Om te beginnen bij het begin.

Kort na Lexie’s eerste verjaardag ben ik in een stroomversnelling van job veranderd. Dit hield in dat ik plots van “thuis bekomen van een post traumatische stress stoornis met langzaamaan terug het werk hervatten” ging naar een job van 80%. Het voordeel was dat ik geen weekends meer zou moeten werken en bijna altijd daguren zou hebben, met hier en daar eens een avondconsultatie. Het was de job waar ik al voor soliciteerde toen ik nog maar net afgestudeerd was als vroedvrouw, dus doen doen doen schreeuwde iedereen. Zodoende, ik deed.

Mijn beste professionele beslissing tot nu en dat is het nog steeds na bijna een half jaar. Ik zit op mijn plaats, in mijn job, eindelijk.

80% werken is de andere kant van de medaille die ik enorm probeerde te negeren, maar dat lukt nu niet meer. Ik zou willen dat het anders was. Ik moet elke dag vechten met mezelf en soms wordt het even weer zo duister als voor de start met therapie. Het verschil is dat ik me er nu wel van bewust ben, maar het is een periode waar ik door moet, vrees ik.

We zijn verhuisd. Ons appartement heeft plaats gemaakt voor een heerlijk huisje in een doodlopende straat. Our house at the end of our street. Intussen helemaal gesetteld, maar dat ging niet altijd even vlot. Mits kleine verbouwing, de nodige stress en veel te veel extra kosten is het ons gelukt. Amper, maar we zijn gelukkiger dan ooit met ons plekje. Meer ruimte voor elkaar en voor onszelf. En ja, ook ruimte voor een tweede kindje. In mijn hoofd voorlopig nog niet.

Ik zeg niet nooit. Maar er moeten eerst nog wat verbouwingen gebeuren in (onder andere) mijn hoofd voor ik ook echt die babykamer ga inrichten, en dan niet alleen op Pinterest.

Elke dag ben ik bezig met een aartsmoeilijke denkoefening. Hoe ik in godsnaam plaats kan maken voor een broertje of zusje voor Lexie.

Even een zijspoor; Manlief is er rotsvast van overtuigd dat er dan een broertje zou komen. Er is ooit gependeld met zijn trouwring en hieruit bleek dat we twee kinderen zouden krijgen: Eerst een meisje en dan een jongen. De uitvoerder van dit pendelgebeuren wilde deze bijgelovige shoemshoem eigenlijk niet eens toepassen op Tom omdat het altijd te angstaanjagend uitkomt. Enfin.

Een broertje voor Lexie dus, als er het ons ooit gegeven is een tweede keer. Ik ben er nog niet uit, en ondanks de lichte druk die ik hier en daar begin te voelen – want Lexie is ondertussen toch al zo goed als anderhalf jaar – kan het me verdommen. Ik geniet elke dag nog met volle teugen van mijn Monsterwonder en kan me absoluut niet inbeelden dat ik plaats zou moeten maken voor een ander kindje. Over plaats maken voor een baby gesproken; dat bekken en staartbeen van mij hebben grote nood aan een groot onderhoud. Zelfs mijn rug liet net even duidelijk merken dat een nieuwe zwangerschap en bevalling nog niet het beste plan zijn.

 Moest er iets veranderen, dan schrijf ik het meteen neer. Beloofd.

 Tot snel,

ook beloofd.

Uwe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s