Carnaval in tijden van zwangerschap

Februari, 2015

Niet ideaal.

Om met de deur in huis te vallen.

Carnaval is hier een hoogwaardig volksfeest waar menig Essenaar een heel jaar naartoe leeft. Ik was er zo ook eentje. Waarom er mij niemand heeft gewaarschuwd toen ik verkondigde dat ik op 36 weken zwangerschap op alcoholvrije basis gewoon lekker ging meevieren, is me voorlopig nog bijster, maar enfin, ik ondernam dus een poging.

Normaal is de gang van zaken – in niet-zwangere toestand – dat je tegen een uur of 3 al behoorlijk aangeschoten de straten van Essen onveilig maakt, elk café binnengaat waar telkens net heel Essen binnenstaat en dat om ter ludiekst verkleed. Geen leukere feestdag.

Ware het niet dat je met een watermeloen als ton en een flesje evian carnaval door een heel andere bril te zien krijgt. Al je vriendinnen lopen er apedronken bij en mensen die dan plots dronken genoeg zijn om te doen alsof ze je al sinds de lagere school kennen wrijven ongegeneerd over je buik. Daar was ik op voorbereid, maar het hele boeltje van op een afstand aanzien is toch een ander paar mouwen.

Vriendinnen die rond half vier in de namiddag al tranen laten omdat ze hun wederhelft niet vinden, die gewoon buiten voor het café staat. Ah alcohol, you little devil.

Manlief, verkleed als rendier die zeker een keer of 20 reacties kreeg als: “Aaah hier onze bijna-papa se, pakte het er nog eens een laatste keer van?” en “Jaja, profteer ervan, ’t zal de laatste zijn.” De tact die samengaat met alcohol heeft toch echt iets. Maarja, wat hadden we nu verwacht?

Ik kreeg na het derde café – waar ik toch niet binnenkon – verschrikkelijke pijnscheuten in mijn linker lies waardoor ik eruit zag als een heel erg rond gegeten zebra die net gepakt was door een leeuw van 2 keer mijn grootte. Ondersteund door een Rendier met een plastic beker lauwe pils.

Om 7 uur, na een hete douche om de boel te verzachten ploften we dus maar met een pak friet in de zetel.

Ik raad het niemand aan, een nuchtere, zwangere carnaval. Toch niet op 4 weken van je uitgerekende bevallingsdatum.

Carnaval, u was een toppertje.

Tot volgend jaar.

Om terug te komen op wat manlief te horen kreeg, antwoordt hij op zo’n statements en vragen altijd heel sober en bescheiden. Dat hij helemaal geen stress heeft, eigenlijk niet zo zenuwachtig is, niet te klagen heeft. Bescheiden, ja zo is hij wel.

Maar wanneer we thuis zijn en MonsterWonder teuten maakt op mijn buik alsof het niks kost, als het koffertje nog eens gecheckt wordt of we bezig zijn met de geboorte-lekkernijen, als ik op mijn bal zit te wiebelen en we hardop dromen over de bevalling staan de sterren in zijn ogen. Baby mag komen, dat zie en voel ik ook aan hem. Hij kijkt er echt naar uit. En ik denk dat als ik even in zijn hoofd kon kruipen, dat soms de vlinders ook door zijn buik gieren. Hij kan niet wachten. En ik denk dat de autorit met zijn zeurende wederhelft met 5 cm ontsluiting richting het ziekenhuis nog een beproeving voor zijn stalen zenuwen wordt, maar zelden was ik zo zeker van zijn rijkunsten.

Dilf of 2015 loading…

FloereBroekenMoekes, brace yourselves!

P.s.: De lelijke echo-foto waar ik mij absoluut tegen zou verzetten, vindt nu toch zijn weg naar de blog. Klik gerust weg, maar het nageslacht was zo duidelijk, dat wilde ik jullie niet laten missen. Geen stress. De eerste en laatste echo-foto die het zal halen op het web.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s