Dan toch roze

We kregen een dochter. Lexie. 51 cm groot en 3, 680 kg zwaar. Een teutje en wondrandje op haar hoofd en grijsblauwe ogen (dat hebben ze misschien allemaal, maar toch).

Omdat ze ’s avonds laat werd geboren, bleven we een nachtje slapen op de verloskamer en gingen we de volgende ochtend met ons drietjes naar huis.

Ik kan zonder overdrijven zeggen dat mijn onderkant bont en blauw en errug gekneusd was – enkele dagen later zelfs even zwart.

Maar verdom het, ik zit op een torenhoge, suikerzoete, roze wolk. Eindelijk.

 Er was mij warm aanbevolen om de nodige pijnstilling te nuttigen en zo weinig mogelijk te zitten, maar te liggen en dat dan best op mijn zij. (zie zwaar gekneusd en scheefgetrokken staartbeen). Ha-ha. De naam is Uwe, stilliggen is er niet bij.

Onze vroedvrouw die nu dagelijks langskwam beval me het nochtans vaak genoeg, maar eens ze weer weg was, pronkte ik te graag met ons nu enkel nog ‘Wondertje’.

Ik heb veel pijn gehad, maar een deel ervan had ik zelf kunnen verzachten door meer pijnstillers te nemen, eerlijk waar. Ik geef het toe. Manlief zit nu ergens met een zelfgenoegzame blik in een hoekje te grijnzen van “I told you so”. We hebben daar ook een dansje bij.

Enfin, lang verhaal kort: Poliklinisch bevallen is de bom!

M’n eigen doucheke, theeke en dekentje voor de tv. De tv die je ineens amper opzet omdat je plots een eigen disney-marathon in je armen hebt liggen.

Bezoek dat eerst belt en niet ineens met 20 tegelijk in een veel te hete ziekenhuiskamer gepropt staat “omdat het nu toch bezoekuur is”. Avonden voor onszelf. De vroedvrouw voor onszelf.

Lexie heeft het ons de afgelopen 6 weken – jep, 6 weken is ze al – enorm gemakkelijk gemaakt.

Ze sliep al snel 7 uurtjes aan een stuk door en drinkt geweldig goed. Nog zoiets: Borstvoeding? Ook echt tha bomb! Als ze goed gaat toch. Maar ik zie geen reden waarom het eigenlijk niet goed zou gaan. Oké, als er onvoorziene omstandigheden zijn, maar echt dames, wauw wat geweldig.

 Iets wat niet geweldig is, en waar je ongetwijfeld en bijna onvermijdelijk in Vlaanderen mee geconfronteerd wordt in de eerste weken na de bevalling is Kind&Gezin. Ik woon in Essen, en ben me ervan bewust dat dit absoluut niet overal het geval is, maar ik moet m’n ei kwijt.

Laat duidelijk zijn dat ik niemand persoonlijk wil aanvallen, en dat dit mijn eigen onverbloemde mening en ervaringen zijn.

Zoals verwacht werden wij in de tweede week na de bevalling gecontacteerd door K&G. Omdat we niet thuis waren stak er een briefje in de bus waarop stond dat er iemand was langsgeweest voor een huisbezoek en of ik naar de K&G-lijn wilde bellen voor een nieuwe afspraak.

– Ik zeg er alvast ook even bij dat de vroedvrouw, mijn eigen moeder en schoonmoeder mij al gewaarschuwd hadden voor K&G, en dat ik het gewoon één oor in, ander oor uit, moest laten over mij komen. Ik gebeld naar de K&G-lijn en er zou iemand van Essen mij contacteren.

Zo gezegd, zo gedaan. De volgende dag belt een vriendelijke verpleegkundige mij op en vraagt of we een nieuw moment wilden inplannen voor een huisbezoek. Ik vraag of een huisbezoek nodig is, want alles gaat helemaal prima en ik voel me goed bij een eerste moment voor de gehoortest op hun bureau zelf. Geen probleem zegt ze.

Wanneer we aankomen bij de verpleegkundige die de gehoortest uitvoert worden we begroet met de woorden: “Jullie waren dat die geen huisbezoek wilden, he?” Nou, stekels omhoog.

Na een gestapo-verhoor over studies, werkplek, jobtime en opvang-plannen voor Lexie heb ik het gehad en ga ik in een passieve modus. Is dit een big brother controle orgaan geworden, of is dit een ondersteunende voorziening??!!

“Jij geeft borstvoeding zeker?” Bijna verwijtend en oordelend. “Gaat dat goed?”

“Eh, ik kan volgens mij de hele INZA-fabriek voorzien van melk” is wat ik had moeten zeggen.

Ik ging dan maar voor: “Ja, echt super, heb zeker voldoende melk.” met een ongemakkelijk lachje.

“En hoe zie je dat? Voldoende plasluiers, stoelgang?”

– Ho zekers, nee dit kind is helemaal uitgehongerd en ik droom maar dat het eruit spuit tot achter de zetel.

Ik antwoord al een beetje geërgerd: “jep jep, een heuse kakfabriek.” Kom op seg.

En ik censureer nog.

Waar gaat het mij over? Ik stond en sta recht in mijn schoenen over mijn kind en de borstvoeding. Maar een ietwat onzekere mama, zonder medische achtergrond, stopt met borstvoeding na zo’n gesprek. Die denkt, oh jee, ik moet flessen geven, dan zie ik tenminste wat mijn kind binnen heeft.

Lexie lag heel deze consultatie te ronken als een kitten inclusief gelukzalige, ietwat schele, glimlach op haar snoetje. Klinkt als een hongerig en ongelukkig kind zeker?

 Aan alle mama’s: doe wat goed voelt en laat je niet kisten. Ze zijn er om te ondersteunen, niet te controleren. En anders ga je gewoon lekker naar de huisarts voor de vaccinaties. Niets is verplicht.

 MomzillaPorters

(Jep, ik deed de naam al eer aan.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s