De laatste loodjes

39 weken, going on 40 weken zwangerschap.

De term ‘hoogzwanger’ is meer waar dan ooit.

Mijn spiegelbeeld vertelt mij dat ik beter de 4 muren van de woning niet meer verlaat en zelfs de zwangerschapskleding begint zijn elasticiteit te verliezen. De wereld schreeuwt onder andere dat #babydekaey zich mag tonen. Het is mooi geweest. Soms toch…

Met nog een drietal dagen op de teller alvorens ik eindelijk mijn uitgerekende bevallingsdatum bereikt heb, zijn we er helemaal klaar voor ten huize De Kaey. Geboortesuiker, kaartjes en andere ditjes en datjes zijn allemaal klaar. Ik moet hierbij De Kaartjesfee en Mushi Designs bedanken voor hun eindeloos geduld, creativiteit en puik werd dat ze leverden. Ik was niet de simpelste klant zoals je je vast kan voorstellen. Maar jullie zullen zien, het resultaat is ernaar!

Druivensuiker en Aquarius staan klaar en zullen hopelijk spoedig de tonic en het pompelmoessap vervangen.

Het tijdperk van jammerend zeuren en vragen waarom MonsterWonder er nog niet uit wil komen is aangebroken. Eindeloos respect voor de hubby, die het al een aantal avonden moet aanhoren als ik voor de derde keer mezelf uit bed hijs om dat 10 seconden mini-plasje te gaan doen dat aanvoelt als de bonkende deurganckdoksluis die uit haar voegen gaat barsten.

Ik moet jammer genoeg bekennen dat soms mijn ‘beval-goesting’ plaats moet ruimen voor de grote angst dan ik het helemaal niet ga kunnen. Dat ik zal bezwijken. Tieren en jammeren. Roepen en steunen. Schreeuwend om een epidurale verdoving, wat zeg ik, een keizersnede. Zolang er maar snel een eind komt aan de pijn. Dat ik mijn oerkracht niet vind en weg kwijn in de pijn. Total loss en out of control. Dat al die vrouwen voor mij het al gedaan hebben met glans en perfect liggend haar sla ik nu mooi in de wind. Larie als je ervoor staat.

(Doet me er wel aan denken dat ik misschien toch maar mijn steiltang in de ziekenhuistas moet steken.)

Mijn geluk is dat er hier bij ons thuis helemaal geen epidurale klaar ligt. Of ik er nu om jammer of niet. Het zwaarste verdovingsmiddel hier aanwezig is Dafalgan forte en een fles Martini Royale klaar om te kraken. Verder zal ik het moeten doen met mijn turkoois blauwe zitbal en hete douche. God hebbe mijn ziel.

Eens in het ziekenhuis aangekomen voor het betere werk ben ik vast de verleiding al voorbij.

 Hoe heeft Moeke mij ter wereld gebracht?

Ingeleid.

Op een bloedhete 12 juli in 1990.

Úren arbeid die niet veel opleverden. Want ja, zo gaat dat met een inleiding.

Een schreeuwende zwarte dame naast haar. (Die moeten schreeuwen om de kwade geesten weg te houden ofzoiets.)

Uiteindelijk, na meer dan 10 uur zweten en zwoegen was ik daar. Een klein mormel. Of zoals ik toen omschreven werd: Een afgestroopt konijn. Lang en smal. En blijkbaar niet echt een plaatje.

Mama is daar vrij eerlijk in: Lelijke baby, wel een mooi kind. En daar doe ik het voor. Mama leverde puik werk maar zou het nu vast anders doen. Als je haar nu spreekt over inleidingen en gynaecologen is ze geen grote fan, en dat is het understatement van het jaar. Mama beviel immers thuis van mijn 13 jaar jongere zusje. Muisstil en in het holst van de nacht. Een drietal uurtjes en hop, een stevig bolleke vond zijn weg naar de wereld. Go mama!

Als mama het kon, kan ik het ook. Was ik daar maar zeker van. Want, kei hard is ze, die moeder van mij.

Maar hey, ik moet toch iets hebben van haar zeker…

Ik hoop echt dat dit mijn laatste zwangere blog was.

Hoe dan ook, tot snel!

Wish me luck!

Uwe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s