Een donkergrijze donderwolk is ook een wolk.

Oktober, 2014 

Als gediplomeerde vroedvrouw achtte ik mezelf opperbest voorbereid op de zwangerschap en bevalling – die ik overigens ook al mooi had vastgelegd en uitgestippeld voor mezelf.
I guess the joke’s on me, want niets blijkt minder waar.
Ik ondervind dagelijks hoe verschrikkelijk vervelend en eng beroepsmisvorming kan zijn. Voor mezelf, maar ook voor mijn nabije omgeving.

Van 6 tot 9 weken zwangerschap is geen enkele vrouw zalig zwanger. Elke vrouw die anders beweert liegt, of is de uitzondering die mijn regel bevestigt. Zoals ik al zei, niemand zit in die periode op een roze wolk. Die wolk was bij mij donkergrijs en fladderde niet vrolijk rond, maar bleef hardnekkig boven mijn hoofd onweren. En er zat een heks op. Met spinnen in het haar.
Ik was miserabel, kon niet denken aan drinken of eten laat staan ook effectief iets binnenkrijgen. Bij ons thuis was er dan ook snel sprake van een gouden regel: Als ik zelf niet over eten of drinken begin, wordt dat onderwerp ten allen tijde gemeden. (Die regel staat nog steeds.)
Daar komt bij dat geen mens – buiten zo goed als het hele ziekenhuis waar ik werk – weet dat ik zwanger ben.
Volgende frustratie: Algemeen en medisch gezien is het warm aanbevolen om te wachten met van de daken te roepen dat je zwanger bent tot je de kritieke periode van 12 weken gepasseerd bent. Dan is de kans op miskramen aanzienlijk kleiner en weet je of je geen verhoogd risico hebt op een genetische afwijking. Laat dat nu ook net de periode zijn dat je wel een bende gekke, maar lieve vriendinnen zou kunnen gebruiken die begrip hebben of een emmer om in te kotsen. Helaas pindakaas.

De mensen waar ik dan nog wel bij terecht kon waren mijn collega’s, want die waren vanaf uur 1 vrij betrokken bij het hele zootje. Willen of niet. Na 459 603 keer te horen: “tja, hier heb je zelf om gevraagd” en “ja meiske, dat hoort erbij he” en zo bijna een toetsenbord helemaal lens te slaan uit onmacht, zagen toch ook zij dat het aan een sneltempo behoorlijk achteruit ging met mijn moraal maar ook mijn fysiek. Mensen in mijn nabije omgeving zullen ja-knikken als zo van die dashboard hondjes als ik zeg dat ik niet de gemakkelijkste patiënt ben en nogal slecht mijn grenzen ken, maar nu ging het niet alleen om mezelf, maar ook om mijn garnaal. Ik liet me thuis schrijven om bij te tanken. Figuurlijk. Want drinken en eten was nog even een no-go.

Om nog even terug te komen op de beroepsmisvorming van een vroedvrouw..
We zeggen allemaal tegen onze zwangere madammen dat ze kleine beetjes moeten eten en drinken. Alvast een beschuitje en water naast het bed om te eten nog voor ze opstaan. Venkel helpt tegen misselijkheid.
Eten en drinken gaat niet. Beschuit is vies en water viezer. Venkel lust ik niet. Daar sta ik dan met mijn handen in het haar.
Figuurlijk ook, want handen in de lucht maakt me misselijk.

Ohja, lieve collega’s, ik zie jullie graag, maar op 6 weken zwangerschap zit er echt niets in mijn buik dat het nodig vindt om alvast over te wrijven of te liefkozen. Celdeling, that’s all.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s