Een hoed vol zachts

Vandaag blog ik met een pet op. De pet die ik elke werkdag – behalve donderdag – ’s morgens vroeg op zet om de file en mijn ochtendhumeur te trotseren. Om fier te zorgen voor en door nieuwe mama’s, papa’s en kindjes. De pet van Kind&Gezin. Als ik mocht kiezen zou het eerder een zomerse hoed zijn vol pins en buttons van hartjes, bloemen, borsten en baby’s, maar spreekwoordelijk en algemeen aanvaard spreekt men dus over een pet. Ik leg mij daarbij neer.

 Waarom schrijf ik met mijn hoed op vandaag? Ik maak mij zorgen.

Toen ik een jaar geleden begon te werken bij deze organisatie zat ik zelf nog met heel wat onderhoudswerken in mijn hoofd en hart, maar al snel bleek dat ik niet alleen was. Mijn werkgever was zelf begonnen aan een zoektocht en vernieuwing waar niemand op dat moment al duidelijkheid in zag. Wat ze wilden, dat wel: Er staan voor elke gezin met zorg op maat om zo elk kind en gezin de best mogelijke kansen en ondersteuning te kunne bieden. BAM. Daar stond ik al te graag mee achter. Een jaar later sta ik versteld van de vooruitgang die ik, maar ook wij als Kind&Gezin al geboekt hebben.

Gisteren was ik op een overleg rond Post-Partum problematiek. Dit is het eerste thema dat ernstig onder de loep zal genomen worden binnen ons nieuw organistaiekader. En daar ben ik niet alleen blij om, maar extatisch en fier.

Een collega die hier ook aanwezig was had deelgenomen aan een infodag waar een organisatie die mama’s en papa’s online verbindt rond eerlijk ouderschap en wolken die lang niet altijd roze zijn – het woord nam. Zij zeiden terecht dat een organisatie zoals die van hen noodzakelijk is. En dan komt het: “Want bij Kind&Gezin kunnen we hiervoor niet aankloppen.”

SLAP IN THE FACE – met een stoel.

Laat duidelijk zijn dat ik begrijp waar het gevoel vandaan komt en dat de perceptie van onze zorgverleners soms echt nog prehistorisch is.

Laat ook duidelijk zijn dat post partum problematiek een eerste thema is dat we grondig gaan aanpakken, waar we mee aan de slag gaan, waar ik een groot hart voor heb. Dat we jullie zien, maar dat jullie ook moeten willen gezien worden. Ik kan honderduit schrijven over hoeveel kennis, ervaring en expertise er in onze organisatie zit, maar daar gaat het in feite niet over.

Ik ga sinds kort ook samen met een opveodingsconsulente op pad naar teams die graag ondersteuning hebben in het bespreekbaar en zacht maken van het post partum verhaal. Waar zij dan het meest naar vragen? Hoe ik – toen ik zelf door donkere bossen wandelde na mijn bevalling – hoe ik het liefst benaderd was geweest, waar ik iets aan gehad had, waarom ik er niet voor uitkwam, en wat mij het best had geholpen.

 Ik wil gewoon zeggen dat we zoeken, dat we er zijn en nooit meer weggaan. Dat we het fantastisch vinden dat mama’s en papa’s elkaar vinden op welke manier dan ook. Dat er ruimte is voor eerlijkheid, puurheid en zachtheid. En dat ook wij die ruimte willen geven, ookal weten we soms nog niet goed hoe.

Veel liefs en zachts

*Dit blogbericht is in geen geval gesponsord door Kind&Gezin, ik spreek niet uit de organisatie maar uit mezelf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s