Geen nieuws is goed nieuws

k heb de afgelopen weken voor ’t eerst kennis gemaakt met Mevrouwtje Hormonia.

Klein venijnig trutje. Ineens was ze daar. Wel, ineens, dat is misschien wel gelogen.

 Ken je zo van die dagen of zelfs weken wanneer pech, pijn en slecht nieuws je maar blijft overvallen. Wel, dat had ik dus. December kon niet slechter starten voor mij. En daar heeft Mrs. Hormonia gretig gebruik van gemaakt. Het was vanalles.

Een uit de hand gelopen volledig zinloze discussie met manlief die lang aansleepte door een gebrek aan mogelijkheid om het uit te praten. En we weten allemaal dat de tijd die er dan over gaat de discussie enkel nog meer voedt. Dit voorval was de lucifer die de boel deed smeulen.

Een oude bekende ‘zoekt’ mij in dezelfde week op met verschrikkelijk en kapotmakend nieuws. Kanker. Dutroux zijn helse daden worden ontleed en uitgezonden op de televisie. Meisjes verdwijnen (ik zag alvast een verband). Een fantastische collega verlaat ons voor een geweldige nieuwe start, maar het voelt als een afscheid. Een man steekt een klein kindje met een schroevendraaier. Een jonge mama verneemt dat ze na borstkanker, een hersentumor, operaties en behandelingen dan toch niet genezen, maar terminaal is. De tijd tikt. Luid.

Mannen verlaten hun vrouw. Vrouwen verlaten hun kinderen. En erger.

Het waren me de 2 weken wel.

Gooi daar nog een schepje hormonen bij van een bijna 26 weken zwangere vrouw and you have a recipe for disaster.

Verbandhoudend of niet zit ik nu met een dikke keelontsteking, veel snot en een lelijke hoest, thuis.

 Wat hebben jullie, lieve lezers, in godsnaam aan een opsomming van zoveel slecht nieuws? Wel, ik heb na veel zakdoeken en hete coma-douches tegen mezelf gezegd wat ik al eerder in een blogbericht zei.

We zorgen te weinig voor elkaar.

We leven te veel met onze kop in het zand en kijken alleen naar hoe moeilijk we het zelf toch wel niet hebben. Laat duidelijk zijn dat ik het niet heb over grootschalige reddingsacties waarbij we massaal moeten beginnen storten voor 11.11.11 ofzoiets. Nee, ik heb het over de mensen vlak om de hoek. Een vriendin, een collega, een bekende. Of gewoon die ene die naast je ligt in bed. Ook die kwijnt soms stilletjes weg. “Zoet, ik zie u graag.” of “Potdekke, ik ben blij dat jij in mijn team zit.”

“Ik ga je missen” en “Weet dat er een schouder kan komen uit onverwachte hoek, als je me gewoon maar roept.” En het ook echt menen.

Een brief schrijven omdat je dat toch nog wel echt wilde zeggen, maar niet wist hoe. Het kost niks en je hebt er geen rekeningnummer voor nodig.

 Het is misschien vroeg, maar dat is mijn voornemen voor 2015. Meer nog, dat is iets dat ik MonsterWonder zeker wil meegeven. Wees zo af en toe een rots in de branding. Een lucifer die geen steden in lichterlaaie zet, maar een hart in vuur en vlam. Laat mensen voelen dat je vleugels hebt en kan geven, om te vliegen en te vallen, om te schuilen en te dragen.

Het is niet gemakkelijk, maar gemakkelijk gezegd. Maar dat is ook een “ik zie u graag”.

Hop se, ’t is gebeurd.

Ik zie jullie graag

Uwe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s