Hoe ik ruzie maakte met een verkoopster & hoe ik nu leef

Lexie is ziek. Net toen ik op het werk trots had geroepen dat Lexie nog niet ziek was geweest na haar oorontstekingen van vorig jaar. Ha-ha. Murphy toch..

Ze kotste ons bed in het holst van de nacht 1,5 keer onder en was vanaf de dag daarop volgend een klein dood vogeltje met amper stem, hoest en enorm veel aanwezigheid van slijmen. Neus en keel. Hoe ook papa en mama daarna volgden is een verhaal dat ik jullie schuldig blijf. Omdat ze echt niets wilde eten en ik haar met zelfs haar fles melk niet kon verleiding trok ik naar de winkel voor frambozen. De wereld mag vergaan, Lexie is altijd te vinden voor het duurste rode fruit op de markt. Daar had ik mijn hoop op gevestigd toen ik gretig 2 doosjes uit de koeling griste.

Wanneer ik mijn doosjes met nog wat andere kleine boodschappen op de rolband leg pleurt er natuurlijk eentje tegen de beige winkelvloer. Frambozen everywhere. Subtiel als ik ben neem ik er een ander nadat ik het gevallen doosje netjes heb opgeraapt, gevuld en aan de kant heb gelegd in het kader van de doosjes niet te verwisselen en ook nog winkelvloerbacteriën in m’n kind te steken, en zo dadelijk de verkoopster aan de kassa hiervan te informeren. Dat was buiten deze verkoopster gerekend. Ook ik zou de dans der verzuring niet ontspringen.

“Ela ela” – Ik kijk om mij heen want er stonden wel wat mensen aan de kassa aan wie deze beleefde woorden gericht zouden kunnen zijn.

“Ela , ja gij, wat is dat met die frambozen”

“Want ge smijt die daar weg, tzal wel, waddissermedieframbozen, da kan ni he”

Ik zeg – nog steeds een beetje verbaasd – dat ze op de grond gevallen zijn en dat ik ze aan de kant zette zodat ik ze niet zou verwisselen en ik haar zo kon zeggen, wanneer ik aan de beurt ben, dat die frambozen dus op de grond gelegen hebben.

“Zen die slecht oefwa?” – ohja er is een lekker arrogante oogdraai bij naar de huidige klant voor haar neus.

Ik herhaal het verloop van het frambozenfiasco.

“Alle wat is dat nu voor iet, kom geftie frambozen hier.”

Ik ging net niet door het lint maar vroeg mevrouw vriendelijk of ze dat nu echt een correcte toon vond om iemand die gevallen frambozen opraapt en aan de kant legt aan te spreken. Toen ze hier niet op antwoordde en me na het betalen “bedankte”,  ben ik vertrokken met de woorden; “toch dan?!”

De rek is eruit. Ook bij deze verkoopster, zo blijkt. Ik geloof niet graag dat sommige mensen dan gewoon echt zo zijn. Iedereen stelt gedrag met een reden. En wanneer we dit niet kwijt kunnen, uit zich dat toch wel op andere manieren ookal denken we het goed weg te kunnen steken.

De rek is eruit en dat kan alleen opgelost worden door onze breekbaarheid te omarmen en het ook gewoon kei oké te vinden dat het niet altijd over rozen, regenbogen en suikertaarten gaat. Work in progress want ook ik kon mijn gevatte opmerking niet laten. Foei.

 Ik leef van dag tot dag. En dat lukt. 50% van de tijd. Ik moet elke dag, minuut per minuut voelen. Echt voelen. Dat is vermoeiend en soms gewoon ook echt te veel. Er is geen andere manier. Ik heb gemerkt dat ik nog niet toe ben aan planning. Wanneer ik een weekend zag aankomen waarin wel drie activiteiten gepland stonden sloeg de paniek toe. Dit resulteerde in kortsluiting en een stevige migraine. Dus momenteel doen we aan low-planning. Dag tot dag. Ik raad het iedereen aan. Oh en ook buiten gaan in de kou. als de zon schijnt. Muts aan en ademen.

 Wat de toekomst brengt? Dat zien we dan wel.

Eerst cocoonen en beter worden.

Liefs

Uwe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s