Houston, I think we have a plan

We zitten met een plan.

Ik ga eerlijk zijn; ik zit met een plan.

Ik wil gevolgd worden tijdens mijn zwangerschap door een vroedvrouw en ga enkel voor de noodzakelijke echo’s naar de gynaecoloog. Geen pretecho’s of onnodige geldkloppende onderzoeken voor MonsterWonder en mezelf.

Dan wil ik graag thuis bevallen in rust en stilte, met m’n eigen douche, bed en beperkingen. Geen epidurale verdoving. Geen knip. Geen ziekenhuisverblijf.

Daarna wil ik borstvoeding geven. Exclusief en zo lang mogelijk.

 De alinea hierboven gaat velen doen afhaken. Meer dan eens bekijken de mensen mij alsof ik een of andere juten-zak-dragende hippie ben die hele dagen wierook staat te snuiven en haar eigen zeep maakt, als ze vragen waar ik ga bevallen. Want ze krijgen niet het antwoord dat ze verwachten te horen, namelijk doodgewoon: In AZ Klina.

Ik moet toegeven dat ik hier meer mensen mee beïnvloedde dan ik zelf gedacht en gewild heb. Eerst en vooral mijn man, die nu al vaak van toeten of blazen weet. Maar toegegeven, voor hem ligt dat ook lichtelijk anders. Hij mág hier een mening over hebben. Zolang het binnen mijn geboorteplan past toch.. :-). Ik heb geluk en hij stond vrij snel op dezelfde lijn. Hij vindt eigenlijk alles nogal snel prima. Love it & him.

Nu moet ik al nuanceren dat het geen thuisbevalling wordt. Zowel gynaecoloog als vroedvrouw voelden zich professioneel beter bij een poliklinische bevalling.

Bekijk het als een bed&breakfast in plaats van een all-in resort. Ik ga dus wel degelijk naar het ziekenhuis when shit’s about to go down, maar blijf enkel voor een douchke en een theeke als het ware om dezelfde dag de keet nog te verlaten. Er komt niemand aan mijn lijf buiten mijn eigen gekende vroedvrouw. Ja dat lees je goed, want ik verwacht het type vrouw te zijn die dan een gezonde portie ergernis creëert ten opzichte van haar liefhebbende en handen-in-het-haar-draaiende echtgenoot. Hij is op de hoogte.

Dat was een compromis dat ik wel wilde sluiten als dat betekende dat ze beter voorzien waren op onvoorziene omstandigheden.

Grootmoeders vinden dat idee maar niks. Zeker de mijne niet. Ze snapt niet waar dat allemaal voor nodig is en waarom ik in godsnaam niet gewoon gevolgd word door meneer doktoor. Want niemand anders dan ‘nen doktoor’ kan goed doen.

Ik denk dat ze ook niet goed snapt waar ik dan juist voor gestudeerd heb, bedenk ik me nu. En dan kan ze niet langskomen. Kortsluiting in het hoofd die ze nu hardnekkig wil wegwerken door mijn moeder in te schakelen om me om te praten. Wil het nu net dat mijn kleine mama volledig achter ons idee staat. Bummer voor mémé. But we love her.

Ik hoor alle mama’s nu zeggen, ach Uwe, wacht maar. Jij gaat nog roepen voor epidurale. Ja, vast. Twijfel ik niet aan. Maar laat het me proberen. Op m’n hurken knielend, schommelend, douchend, zeurend en kreunend. Ik wil dat moment beleven. En het gaat me niet over de ‘pijn van het bevallen voelen’. Het gaat me over het recht om naar mijn lichaam te mogen luisteren.

Kom me achteraf thuis bezoeken en ik vertel jullie graag in geuren en kleuren hoe het gegaan is.

Tot dan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s