Ik ben er nog

Zo. Dat is even geleden.

Lexie werd 4 maanden en ik 25 jaar.

Lexie ging voor ’t eerst naar de crèche en ik ging weer aan het werk.

We moesten even een ritme vinden en aanpassen. Maar het lukt ons ondertussen best oké. Met vallen en opstaan.

 Ik ben eindelijk klaar om het uit te spreken.

Het gaat niet zo geweldig met mij. Wat in het begin maar een uitzonderlijke sombere dag was, worden er meerdere per week. Ik vecht er hard tegen.

Lexie is fantastisch. Zo’n gelukkige en gemakkelijke baby, daar had ik niet van durven dromen. Als moeder sta ik geweldig sterk. Ik vind ‘mama-zijn’ helemaal top.

Maar als vrouw voel ik me soms, en wel vaker, een klein hoopje miserie. Mijn zelfvertrouwen als persoon ligt vaak aan diggelen. Ik geef de schuld aan de breekbare dagen kort na de geboorte van Lexie. Ik vecht en ontken, maar geef niet graag toe dat ze met meer zijn de afgelopen weken. I’m outnumbered.

Ik heb mijn best gedaan om me zo snel mogelijk terug te engageren, terug te integreren. Terug ‘Uwe’ te zijn. Het heeft dan blijkbaar averechts gewerkt en er worden keuzes voor mij gemaakt waar ik niet helemaal akkoord mee ben. Ik ben radeloos en ten einde raad. Vaak toch. Er zijn dagen dat enkel Lexie mij kan opbeuren. (Ze is dan ook echt zo stralend als het noorderlicht – Jep, mijn kind, schoon kind.)

 Terug gaan werken wordt onderschat, je kindje voor ’t eerst afzetten bij de crèche nog erger. En ondanks het feit dat terug gaan werken na een half jaar thuis zijn, is alsof je nooit bent weg geweest, stond ik er niet voor te springen. Halftijds terugkomen was dus echt de beste beslissing die ik kon nemen, en misschieen verleng ik die beslissing nog wel.

Ik geniet zo van haar. Na een week terug een voeding te willen tussen 4 en 5 uur ’s nachts kon ze plots op haar zij rollen, brabbelen en (veel) luidop schateren. Het “Waaaaaaaar is mama”- kiekeboe concept heeft ze nog niet helemaal onder de knie, maar als ze lacht waan ik me echt even in de tropen.

Ik denk dat wat ik voel wel oké is. Het zou niet moeten, maar het mag. Voorlopig trek ik nog niet aan de alarmbel. Hoewel erover schrijven misschien wel de eerste ‘tringeling’ is. Ik heb ook beloofd aan manlief en mezelf om hieraan te trekken nog voor het te laat is. Hopelijk kom ik mijn belofte na.

Ik vecht. Ik heb misschien geen zwaard en schild, maar kleine momentjes maken me nog steeds groot. Het wordt nu en dan gewoon iets moeilijker rechtkrabbelen als iets me van mijn sokken geblazen heeft. Er is al veel grond onder mijn voeten uit, maar ik zie nog steeds een iewat bewandelbaar pad. #yeswecan #gaangaangaan

Tot snel

en hopelijk met leuker en luchtiger schrijven.

Uwe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s