Ik kies omdat ik van je hou, kleintje 2.0

Ik ga het aan. Glad ijs en een discussie heet van de naald.

Ouderschapsverlof enzo.

Ik denk dat jullie inmiddels wel weten dat ik pleit voor keuzes. Dat elke vrouw de keuze heeft en krijgt en ook weet dat ze die heeft. Dat elk gezin zijn eigen rekening moet maken en dat we respect moeten hebben voor de keuzes die elkeen maakt en heeft. Maar een mening mag altijd..

Ik hoor al ergens een glas breken. (Scherven brengen geluk.)

Als verpleegkundige heb ik geluk of wordt er mij groot onrecht aangedaan. Het is maar hoe je het ziet. Wij zijn namelijk verplicht van te stoppen met werken en thuis gezellig uit te buiken aan het einde van onze 27ste zwangerschapsweek. Vlak voor mijlpaal 28 dus. Oftewel: na de 6de maand. Dat maakt ook dat we wel wat bevallingsrust of zwangerschapsverlof kwijt zijn buiten onze eigen wil om en het verkort het thuisblijftermijn na de feitelijke bevalling wel wat. Concreet resten er mij nog tien weken na de bevalling.

Rekening houdend met het feit dat ik best niet te veel afwijk van mijn uitgerekende bevallingsdatum, maar die theoretische rimram bespaar ik jullie.

Dan komt het. Al bovenstaande in beschouwing gehouden zou ik 1 juni al terug aan het werk moeten. Als ik op 18 maart beval, vind ik dat nogal snel. Zoals jullie al wel vermoedden wil ik ook borstvoeding geven, en dat liefst zo lang mogelijk, maar als ik zo snel terug aan’t werk moet, wordt het toch nóg meer een uitdaging. Kolfpauzes op het werk zijn fantastisch, maar niet hoe ik de eerste 3 maanden van mijn spruit zijn/haar leven in gedachten had.

Gelukkig bestaat er het geweldige ouderschapsverlof. Na veel mijmeren, opzoekwerk, bezoekjes aan de personeelsdienst, gesprekken met collega’s en nabije omgeving, namen we een besluit. Ik ga nog een maand voltijds ouderschapsverlof opnemen en start op 1 juli met halftijds werken, halftijds ouderschapsverlof. De Crèche werd gekozen en vastgelegd en zal ons MonsterWonder vanaf dan al geregeld over de vloer krijgen om vanaf 2016 een vaste bezoeker te krijgen. Dan ga ik overschakelen op 80% jobtime. Veel meningen en onbegrip kwamen en komen nog steeds mijn kant uit. Wel, ik zou goed gek zijn moest ik het niet doen, vinden we.

Wij hebben gekozen voor een kindje om het te zien opgroeien. Ik wil het eerste woordje, kruipje en stuipje zelf gezien hebben. En wat niemand kan ontkennen: Ze worden al zo snel groot. Ik koos niet voor een kind om het meer elders te ‘droppen’ dan nodig is. We zijn in een samenleving beland waarin mama en papa doorgaans beide moeten werken om een zeker comfort te kunnen genieten. Maar wij gaan voor de middenweg waarin we ons goed voelen. Zonder te veel afhankelijk te zijn van anderen. Oeh, iemand een mes? Spanning is nochtans..

Dan neem ik nog een politiek gevoelig standpunt in. Borstvoeding. En dan specifieker: Borstvoeding in het openbaar. Iemand uit onze nabije omgeving waar we het allermist van verwacht hadden, vond het een enorm ongemakkelijke situatie. Toen bleek dat ik als kersverse borstvoedende moeder niet welkom was bij hem aan de restauranttafel werden onze ogen en mond nog groter. Jammer wel. Jammer dat toch nog zoveel mensen vinden dat een borstvoedende moeder “ongemakkelijk” en “onsmakelijk” gevonden wordt. Van een fles zegt niemand iets, of wel?

Zoals ik zei mag iedereen denken wat hij of zij wilt. Op voorwaarde dat die persoon eerst nadenkt voor hij zijn mond open doet. Want dat doen die borstvoedende moeders ook echt wel; even nadenken hoe ze het voor zichzelf op een comfortabele manier best aanpakken.

Liefs

U

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s