Juf Marijke van de uiltjesklas

Onze maandagochtend was dik balen, zeker na zo’n weekend – We gingen voor ’t eerst met Lexie naar een musical (Roodkapje). Lexie wilde niet vooruit en we eindigden zoals steeds nipt op tijd in de gang van de klas. Weerstand, stilstaan, jammeren. Ook zij was niet klaar voor de nieuwe week. Lexie’s juf, Marijke, zag ons aankomen. Alle kindjes al in de klas.

En zoals steeds geen opmerking over hoe nipt we zijn maar een glimlach. Dat ze blij was om Lexie te zien. Dat ze Lexie uit mijn aarzelende armen nam, op de hare. Dat ze vandaag over alle kleuren van de visjes zouden leren en dat ze een mooi staartje had.  Dat mijn moederhart bloedde maar dat ik kon vertrekken, tranen wegbijtend, maar dat ze een leuke dag zou hebben.

Wat trouwe lezers weten,

Wat Juf Marijke niet weet,

Dat ik het nogal moeilijk heb met loslaten. Dat Lexie mijn aarding is en als die het niet voelt, ik dus ook niet. Dat ik terug vecht met mijn PTST sinds Viggo er is. Dat ik omdat ik Lexie kost wat kost zelf naar school wilde blijven doen vlak na de bevalling. Dat dat me bijna een baarmoederonsteking opleverde. Dat Lexie nog geen enkele nacht doorslaapt sinds haar geboorte – oké misschien 3 toevalstreffers, dat geef ik toe. We zijn dus best moe. Dat Tom nog examens had toen Lexie startte op school en dat hij nu 12-uurs shiften heeft. Dat ik MOEder ben en vecht met en zonder mijn gezondheid. 2 Schimmelinfecties , 2 migraine-aanvallen en een stevige zona later. Dat ik Lexie elke morgen in mijn pyjama afzet omdat het er simpelweg niet van komt tijdens die ochtendrush en timen dat ik Viggo nog borstvoeding moet geven. Mijn pyjamabroek is gelukkig zwart of donkergrijs.

Waarom ik dit opsom? Juf Marijke weet dit niet. En dus kan ze er ook niet zachter of strenger door handelen.

Juf Marijke (en juf Saar) van de uiltjesklas doet elke morgen haar deur open met evenveel naturel en goesting. Dat Lexie ziek geweest is en erna een behoorlijke terugval had wat betreft zindelijkheid is absoluut geen probleem. “We houden het samen wel wat in de gaten”, zegt ze, nog voor ik mezelf wil verontschuldigen. Dat ze aan elke vinger vaak 3 kinderen heeft en toch Juf Marijke is. Ik ken haar amper en een oudercontact moet nog komen, maar ik bouw haar alvast graag een standbeeld.

Want hoe moeilijk we het vanmorgen hadden en hoe hard ik huilde in mijn auto op de weg terug, juf Marijke deed me in dat minuutje even geen al te slechte moeder voelen. Ze zei me zonder woorden: “Komt goed, en ik neem wel even over.”

En ik huilde, hard. Voor Lexie, voor mezelf, voor juf Marijke.

Ik schrijf dit terwijl Viggo ligt te dutten en ik mijn eerste drankje van de dag drink. Mijn lactosevrije Vanille Latte. En ik drink hem op Juf Marijke van de uiltjesklas.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s