Lexie Robine

Na elf dagen ben ik klaar om mijn bevallingsverhaal te delen met de wereld.

Het is ook – wonderbaarlijk genoeg- na elf dagen dat ik terug in een jeans pas van voor de zwangerschap. (highfive voor mezelf, en Lexie, die drinkt alsof het een lieve lust is.)

Vooraf wil ik nog even zeggen dat vrouwen die in het kort aan kinderen willen beginnen, of bijna op bevallen staan, best wegklikken. Of nuchter genoeg in hun schoenen staan om zich te realiseren dat ik de uitzondering op de regel was. Dat het einde van mijn bevalling echt niet vaak voorkomt en dat jullie je dus absoluut geen zorgen moeten maken. Zoals mij vaak verweten wordt, blijkt het waar, ik ben een maandagskind. Alles wat een ander niet heeft, heeft Uwe wel.

Dat gezegd zijnde, hier ‘komtie’.

Om 3.30 uur dinsdagochtend 24 maart word ik na een reeds enorm woelige slaap wakker van een licht plofjesgevoel en een sijpelend kraantje tussen mijn benen. ’t Is gebeurd. Ik maak hubby nog niet wakker – eerst even checken of ik niet gewoon kei hard heb geplast in mijn slaap – maar ga eerst naar het toilet. Wanneer ik terug in bed kruip en al vrij snel een echte kramp volgt, maak ik hem wakker. Hij lijk zelfs enthousiast wanneer ik zeg dat slapen er niet meer inzit want dat ik echt wel al vrij regelmatig een wee heb. Ik laat hem nog twee uurtjes soezen tot ik hem om half 6 wakker maak met de boodschap dat we best de vroedvrouw al verwittigen. Inmiddels had ik al 2 weeën per 5 minuten en 2 douchebezoeken achter de rug met afwisselend wat wippen op mijn zitbal.

 De vroedvrouw komt, ziet dat ik een drie-vier centimeter ontsluiting heb (we moeten naar 10cm) en we besluiten dat ik thuis verder doe zoals ik bezig ben en zelf aangeef wanneer we vertrekken naar het ziekenhuis. Rekening houdend met het feit dat dat nog een rit zou zijn van een drie kwartier. De vroedvrouw vertrekt terug en we spreken af dat ik zou bellen als ik wilde vertrekken. Dat moment breekt aan tegen half elf, een paar uur later. De vroedvrouw gebeld en ze zou ons opwachten aan de spoed. Ik krijg nog de verzachtende mededeling dat de weeën waarschijnlijk zouden minderen tijdens de autorit. Forget it. Uwe zit puffend op de achterbank terwijl manlief met stalen zenuwen een geweldige rit perfect binnen de tijd rijdt.

Eens in het ziekenhuis gaat alles volgens het boekje. Of toch wat te verwachten is bij een eerste bevalling. Ik probeer bad, bal, rond wandelen, hangen, het hele zaakje.

We gooien het op een akkoordje. Ondanks dat onze vroedvrouw geen voorspellingen doet, pronostieken we rond 6-7 uur. Avondeten. Iedereen akkoord. Dat dachten we toen toch…

Wanneer ik 8 cm ontsluiting heb, zie ik ze vliegen. Lekker typisch kan ik nu zeggen, want dat is vaak het punt dat het einde in zicht is. Ik zeg elke wee tegen hubby dat ik op ben, niet meer kan, niet meer wil. Hij zegt ijskoud elke keer: ‘jawel, je doet het, je bent zo goed bezig’. Ik denk: ‘zeveraar, je kent er niks van.’

Wanneer het kwart na 7 is en ik volledige ontsluiting heb begin ik stilletjes mee te duwen met de wee ipv ze weg te puffen. Onze kleine meid zakt niet mee. Ik duw niet goed. Heb ik wel persdrang? Infuus met weeënstimulatie. Houding veranderen. Staan. Baarkruk. Liggen. Vroedvrouw kijkt. Ze komt niet. 2de Vroedvrouw erbij. Duwen op mijn buik. Kwartier later. Ze komt niet. Gynaecoloog gebeld. Voelen. Gynaecoloog heeft het verdict.

“Uwe, jouw staartbeen staat zo vast dat ze er niet voorbij kan, normaal moet dat meebewegen, maar het jouwe dus niet. We gaan de vacüum (zuignap) binnenrijden, haar erover trekken, zo ook waarschijnlijk uw staartbeen breken, maar het moet. Nog 3 a 4 weeën en dan is ze er.”

Zo gezegd, zo gedaan.

Om 20.48 uur wordt Lexie Robine De Kaey geboren. Na veel sleur en trek werk van de dokter haar kant en veel duw werk van de vroedvrouw en mijn kant.

Ze is perfect wanneer ze op mijn buik en borst geled wordt. Papa knipt de navelstreng door. Dat lukt vlot, ondanks de waterval in zijn ogen. Nooit zag ik hem zo. Van zakdoek naar vod in minder dan een minuut.

 We liggen zeker 2 uur onafgebroken buik tegen buik. Ze is prachtig.

Ik wens niemand zo’n bevalling toe. Ik wens iedereen echter wel een bevalling toe. Elk cliché is waar. Je wordt overvallen door een enorm intens gevoel van warmte en liefde. Dit kleine mensje komt ter wereld en sneller dan het licht wil je haar beschermen tegen al het kwaad ter wereld.

Dit verhaal, deze blog, mijn zwangerschap had nooit kunnen zijn wat het geworden is zonder een aantal mensen.

 Mijn echtgenoot, hubby, manlief.

Het eindeloze geduld. Mijn voetstuk. De lieve woorden. De schouders.

Volledig terzijde maar niet onbelangrijk is dat hij de 9 uur die we doorbrachten in het ziekenhuis tot aan de bevalling geen enkele keer van mijn zijde is geweken (1 keer voor een onvermijdelijk toiletbezoek). Geen buitenlucht gezien heeft. De toewijding.

Ik dacht dat ik hem liever zag dan de liefde zelf, maar toen Lexie geboren werd, overspoelde niet alleen de moederliefde mij, maar toen voelde ik pas echt wat een onvoorwaardelijke liefde is. Ik beloof hem er altijd aan te doen herinneren hoe ik mij voelde op dat klein, maar grote moment.

 De vroedvrouw.

Voor de openheid. De kennis. De woorden. Het geduld. De kracht. De zorgen. De schouders. De tijd. De praatjes. De complimenten. De hardheid. De grenzen.

Ondanks een hels einde van de bevalling had ik het niet anders willen doen. En dat is haar verdienste. De reis werd mee draaglijk door haar.

Ik neem mijn denkbeeldige petje af. Meer van haar graag. Geweldige vroedvrouw, nog betere vrouw.

De gynaecologe.

Voor de afstand. Zonder vooroordelen. De samenwerking. De kennis. De kordaatheid. De voeten op de grond. De zorgen. De complimenten.

Ik geef toe, ik had ze liever niet gezien. Ze deed wat moest en niet meer of niet minder. En ook dat verdient een pluim. Er zijn er 100 anderen die het heel anders hadden gedaan. Maar ze liet me in mijn ruimte en kwam alleen tussen wanneer dat echt nodig was.

De fotografe.

Voor de tijd. De afstand. Het geduld. De warmte. Het zijn en voelen, maar niet zien. De vriendschap. De adembenemende foto’s.

De lezers van de blog.

Jullie woorden. De steun. Jullie maakten elk blogbericht opnieuw waar door te lezen.

En misschien is dit niet eens het einde..

Lexie is de perfectie. We ontdekken elkaar nog elke dag en genieten van kleine dingen die ons groot maken. Ik kan alleen maar wensen en hopen dat elk van ons minstens 1 keer in zijn of haar leven zo’n moment meemaakt. Dat het je passeert, maar je het toch even kan vastpakken, kan proeven.

Tot snel

Uwe en Lexie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s