Lexie turns 1

Lexie Robine is 1 jaar. De tijd gaat gevaarlijk snel.

Playing: Ze speelt het liefst met autosleutels of de afstandsbediening van de tv. (Spelen is ook voornamelijk van en naar de mond brengen)

Eating: Haar lievelingsgerecht is spaghetti of zoete aardappel , wortel met een vers visje van opa. Fruit eet ze alleen en uitzonderlijk uit het vuistje. Nooit heeft ze 1 hap fruitpap willen eten.
We probeerden pas een smoothie en dat leek aan te slaan, zal ze dan toch ?
Ik lieg: borst was haar absoluut nr 1 gerecht. Daar zijn we mee gestopt (lees: aan het afbouwen) toen ze exact 12 maanden werd. 1 jaar borstvoeding. Meer en langer dan ik had durven hopen. Het ging vanzelf vanaf dag 1 en het was de mooiste tijd van ons leven. Jammer dat ze zich het nooit zal herinneren.

Talking: Lexie vindt andere kinderen en dieren helemaal geweldig en ze lijkt enorm sociaal. Geen idee van wie ze dat heeft.
Converseren in zichzelf, antwoorden en praten tegen de poes doet ze honderduit. Alles is “bah” en iedereen “papa”.

Looks: Weinig lichtbruin haar en grote blauw-groene ogen. Mini voeten (nog steeds maatje 17) en kleine handen met lange vingers (net als mama). 5,5 tand die steeds per twee lijken te komen.

Moving: Kruipen heeft ze nooit gedaan. Poepschuiver eerste klas. Op een manier die blijkbaar niet velen haar nadoen. De onthaalmoeder spreekt er elke keer van, hoe apart ze zich voortbeweegt. Maar believe me: she gets everywhere.
Staan aan tafel en de kast ✔️
Wandelen aan handen met buik vooruit. Echt zelfstandig stappen zie ik ze nog niet snel doen, maar wie weet verrast ze me. Doet ze dagelijks, dus who am I kidding.

Koosnaam:
Snoetepetoet afgekort naar toet of toeter
(Deze liegen niet want ze heeft er een serieuze toeter opstaan ook)
Lexiepexiepotloodgat

Ze leert elke dag zoveel bij en zo leer ik dagelijks van haar.
Hoe mooi het is als we de eerste keer uit het raam keken naar onze nieuwe tuin en hoe ze onbeschrijflijk enthousiast bijna uit mijn armen sprong om hem te gaan verkennen.
Ze krijgt me nog altijd stil. Ik haar tegenwoordig iets minder.

1 april ga ik terug aan het werk. Halftijds. Pfoe. Ik ben dankbaar voor de tijd die ik zo nodig had en gekregen heb. De storm is nog niet helemaal gaan liggen, maar ik ben niet meer stuurloos. Elke dag leer ik beter varen. Ik heb goede reddingsvesten aan boord, hopelijk weet ik mijn moment te kiezen als de nood daar is. En ben ik niet al jack’s-gewijs bevroren wanneer ik besef dat ik hulp had moeten roepen.

Mijn therapeute en de huisarts hebben hun job bij deze patiënt uitstekend gedaan. Ik ben vol lof over hoe ik behandeld ben. Mijn huisarts zoals ik hem altijd al ken: enorm professioneel maar ook heel menselijk. Hij heeft ervoor gezorgd dat mijn hoofd, mijn rationeel denken even kon uitgeschakeld worden zodat ik plaats kon maken in mijn buik en hart voor wat nodig was.

Mijn wekelijks uurtje bij de therapeute is gaandeweg gaan aanvoelen als langsgaan bij die goede vriendin die me uitnodigt op de ietwat dure thee. Nu zie ik haar nog elke twee weken, met en zonder manlief, en ik ben zeker dat hoe deze verre reis ook eindigt, ik dankbaar ben dat net deze psychologe mijn pad kruiste.

Het is tijd voor nieuwe wind. Lente.
Stilaan vind ik de nieuwe Uwe en voel ik dat het tijd is om terug tijd en plaats te maken voor gezellige avonden met vriendinnen. Dagjes erop uit trekken. Ongedwongen langsgaan. Het is allemaal veel tegelijk, maar stap voor stap.
Ik heb ze gemist, die madammen van mij.

Op nog een jaar Lexie !
#cheerstolexie
#lexieturnsone

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s