Liefde in tijden van zwangerschap

Ik geloof in veel dingen.
Bovenal in de liefde. Ik geloof in de liefde.
Eerste liefde. Kalverliefde. Vaderliefde. Moederliefde. Vriendschap. Nieuwe liefde. Oude Liefde. Vanzelfsprekende liefde. Ware liefde.
Ware liefde.
Ik moet jullie niet vertellen dat liefde veel vormen aanneemt doorheen je leven. Ze bloeit en groeit en soms ebt ze ook weg. Maakt ze plaats voor een ander soort liefde. Ze verandert. Maar één ding is zeker: Je kan niet zonder. Want, uiteindelijk, aan het einde van de dag, wanneer alles kapot en neergeslagen is, blijft de liefde overeind. De liefde overwint alles. Clichés zijn clichés omdat er waarheid inzit. De cirkel is rond.

Ik ben getrouwd met iemand die mij het hele sprookjesachtige rijtje aanbood. Ik was wel goed gek geweest moest ik daar nee tegen zeggen. Zoals jullie eerder al konden lezen was ik niet bepaald kiplekker tijdens mijn eerste trimester. De enige gloed van zwangerschap die ik had was op mijn gezicht dat helemaal koortsig en glazig was van het overgeven en gebrek aan vitamines. Ik had het zo moeilijk met mezelf dat onze liefde en dus ook mijn StudHusband op het laagste trapje van mijn belangstellingsladder stonden. Als klap op de vuurpijl verwachtte ik vanzelfsprekend dat ik bij hem ver bovenaan de top stond. En daar stond ik ook.

Ik ben verre van trots op mezelf voor wat er komt, maar het moet gezegd. Er zijn momenten geweest dat het gebeurde dat er een week voorbij ging en er zelfs geen kus op de mond gegeven werd. Het idee, de geuren, ik kon er allemaal niet tegen. Laat staan dat ik kon denken aan anywhere near third base. Ik voelde me een verschrikkelijke vrouw en echtgenote.
Mijn man was eindeloos begripvol. Ik stond daar op mijn voetstuk, mijn podium, mijn vaste plek. Alleen maar lof en ontzag voor mij. Niets was te veel en hij vond zoals altijd dat ik te hard was voor mezelf. Ik jammerde een eind weg en hij bleef aandraven met elk folieke dat ik op dat moment nodig had om mij 10 seconden beter te voelen en er dan al snel terug een afkeer voor te krijgen.

Nu ben ik bijna 20 weken zwanger en hij laat het lijken alsof dat niets was, een kleinigheidje, hij heeft er bijna niets van gemerkt. Ik heb hem en ons echt een beetje (veel) verwaarloosd, maar voor hem ben ik Superwoman. Elke dag.
Ik ben geen relatie expert en ik ben niet één of andere regenboogkleurige eenhoorn. Ik geloof gewoon in de liefde.
Ik geloof dat je elke dag gelukkig kan en zou moeten zijn. Niet heel de dag. Maar wel elke dag. Elke dag moet het je – al is het maar vluchtig en klein – even kunnen overvallen. En zo prijs ik mij dagelijks de gelukkigste vrouw ter wereld.

Ik zeg het hem te weinig en ik schiet hem dagelijks tekort.
Hij gaat een geweldige papa zijn. Elke dag zie ik hem groeien en het vaderschap helemaal ownen.
Zijn ogen gaan blinken als we het over een dochter hebben, en zijn plannen worden groot als hij aan een zoon denkt.
Hij is er klaar voor. Klaar als een klontje.
Die papa aan de schoolpoort waar die floerenbroekenmoekes voor in zwijm vallen. DILF of 2015.

Dankjewel om elke dag voor mij te kiezen. De keuze valt vast niet altijd even gemakkelijk.
Mijn held, mijn rots, mijn hart.

En ohja, alvast mijn excuses op voorhand voor alle waanzin waar ik je de komende maanden vast nog doorheen zal drijven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s