Liefste peter

Zoals elk jaar, sta ik weer met mijn briefje klaar.

En vrees zeker niet

ik sluit ook zoals steeds af

met een wens, getekend je grootste deugniet.

 Ik zwaai 2017 graag weg.

Ik kan met veel zekerheid zeggen dat het afgelopen jaar het zotste jaar geweest is uit de geschiedenis van Tom&Uwe. Het passeert met vlag en wimpel 2014, het jaar waarin we trouwden en Amerika onveilig maakten of 2015 waarin Lexie geboren werd.

De ups en downs waren onmeetbaar en onvergetelijk.

Ik begin graag bij het begin. 2017 zou het jaar worden waarin ik vrede nam met de Uwe die het moederschap van mij gemaakt had. Ik zou het stilaan mijn verfijnde en diepere versie gaan noemen. Uwe 2.0.

2017 Zou het jaar worden waarin Tom zijn opleiding tot Inspecteur van de Politie zou afronden met glans. Dat zou het zijn.

Dat gebeurde, maar er was nog veel meer.

Op mijn job gebeurden er links en rechts dingen waar ik wel en geen controle over had die me uitdaagden, niet wetende of ik daar klaar voor was. We gingen voor ’t eerst als ouders, maar vooral als koppel, met twee op date. Ik werd zwanger. Enorm veel sneller dan verwacht. We verloren dierbaren. Misschien toch ook sneller dan verwacht. Lexie ging naar school, zéker sneller dan verwacht. Ik moest bevallen, veel later dan verwacht. Viggo Noë De Kaey werd geboren. Noë, naar U, meneer. Tom studeerde af, exact zoals verwacht.

Hoe klein ik de alinea krijg waarin ik het opsom verbaast me. De gevoelens die met elk van deze gebeurtenissen gepaard gaan zijn ontelbaar en onbeschrijfelijk. Ik bespaar het u.

 Ik ging, we gingen, hard dit jaar. Te hard. Ik voel dat. Ik voel dat ik nog een hele weg moet gaan tot ik mijn extended version helemaal kan omarmen. Maar gaandeweg leert men. En U liet mij een mooi spoor van niet alleen broodkruimels zien dat ik kan volgen. Met genoeg zijpaadjes en fantastisch uitzichten. Kiezels, gras en water dat ik kan bewandelen en dat ik mijn eigen tempo mag aanhouden. Of veranderen.

 Van 2018 verwacht ik meer en minder tegelijk.

Meer pauze-knoppen.

Meer genieten.

Meer liefde, want daar is nooit genoeg van leerde u me.

Meer zachtheid.

Meer rust en orde in mijn hoofd en mijn hart, maar dat is een beetje egoïstisch zeker?

Minder pijn.

Minder verlies.

Minder zorgen.

Minder tranen.

Minder onrust en paniek.

Dat we groeien, en dat het goed is.

Dat ik plekken mag vinden waar ik me helemaal heel en compleet voel.

Dat dit jaar niet de paniek maar de rust mij mag overvallen op veel, kleine en grote momenten.

Dat de tijd soms toch ook even stil mag staan. Voor u en voor mij.

 Voor altijd uw petekind,

Uwe

Essen, 31 december 2017

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s