Moeder natuur, het wonder

Moeder Natuur en ik, we zijn nooit de beste vriendinnen geweest. Ik heb haar al veel verwijten gemaakt, beschuldigd en beledigd. Tranen gelaten en ik riep zelfs moord en brand aan haar adres. En vaak ging het niet eens over mijn eigen “mankementen” die ik had en kreeg, maar meer en vaker nog om die van anderen. Dichtbij mij, rondom mij, ver van mij. Hoe ik vaak enkel onrecht zag en haar hier graag recht voor in de ogen keek.

Ik werd meer dan eens een maandagskind genoemd met al m’n kwaaltjes en foliekes. Zo kreeg ik het fantastisch genetische cadeau “migraine” mee, ik dank er mijn beide genetische helften voor. Een verschrikkelijk prikkel – en licht ontvlambaar maag-darm stelsel met bijbehorende lactose-intolerantie en talloze andere intoleranties maken veel uitjes en autoritten veruit interessant. Endometriose, zeker niet de ergste graad, maar genoeg om er al sinds mijn eerste cyclus in 2001 de gevolgen van te merken en vooral voelen. Een bekkenafwijking. Slechte ogen – voor iemand die het wat zegt ging ik door het leven met -6,75R en -7,25L. Ze zijn nu gelaserd waarvoor eeuwig dank aan mijn overleden grootvader. Ik kan nog wel wat doorgaan, maar ik denk dat ik de belangrijkste zaken heb aangehaald.

En ik ben ervan overtuigd dat iedereen wel een aardig waslijstje bij elkaar krijgt van dingen waar hij of zij van vindt dat Moeder Natuur in de fout ging, of zeg maar flaterde.

Hoe er kinderen sterven, tumoren uit de grond komen als kool, de perfecte ouders moeilijk of zelfs niet zwanger kunnen worden, hoe kanker dan toch ongeneesbaar lijkt, hoe genetische afwijkingen onleefbaar toch het levenslicht zien, hoe een lichaam onmenselijk aftakelen kan.

En toch heeft ze me goed liggen, Moeder Natuur. Of moet ik schrijven aan haar dochter Eva? Die met haar tengels van die appel had moeten blijven.  Curieuzeneuzemosterdpot, verdorie.

Toen ik er vrede mee nam dat een tweede zwangerschap moeilijk zou worden en lang zou uitblijven, maar er tegen die tijd vast wel helemaal klaar voor zou zijn had ook Moeder Natuur een andere mening. Van de eerste keer raak vond Moeder Natuur nu beter gepast. Een fan van ironie is ze wel, dat bovenal.

En hoewel de timing er behoorlijk naast zit zijn we natuurlijk dolgelukkig. Want hoe kan het anders? Ze heeft dan buiten de endometriose ook gezegend met een buitengewone vruchtbaarheid. Maar ze was nog niet klaar.

Toen we voor de 12weken echo bij de gynaecologe aanklopten zei deze heel spontaan bij de reeds eerste veeg over mijn al opbollende buik: “whoaa, dat is een grote baby!”

Wat blijkt? Ik was 16 weken zwanger bij mijn vermoedelijke 12weken echo. 4 weken kwijt. Of gewonnen. En aangezien het zwanger-zijn op zich ook weer deze keer absoluut niet m’n ding (hier later meer over) is houden we het dus op gewonnen.

Eind oktober zal familie De Kaey zich uitbreiden met MonsterWonder2. U weze gewaarschuwd.

Moeder Natuur krijgt altijd gelijk. En hoe ik haar graag vaak op de brandstapel gooi, moet ik dagelijks achteruit leunen in vol ontzag. Hoe onnoemelijk mooi het allemaal is. Ze heeft prachtig werk geleverd en ik heb hooguit een paar puntjes van kritiek.

Ik zoek alvast verder naar de ideeënbox om ze in te stoppen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s