Moeder van twee

10 Weken al mag ik mezelf een gezegende moeder van 2 noemen. Of het me bevalt?

Voor sfeer en gezelligheid scoor ik deze keet dezerdagen meer dan 10/10, maar ik zou mezelf niet zijn en jullie zouden al zeker niet lezen als ik ook niet even m’n hersenspinsels neerpen.

Lexie werd mijn aarding, mijn basis, mijn veilig nest en warmte. Lexie zette mij met mijn voeten op de grond en liet me voelen dat het moederschap geen zweverige hymne is. Lexie leidde me ook terug naar een basis wanneer alle grond onder mijn voeten werd weggeslagen. Verbrokkeld en verpulverd hield ik haar vast terwijl het eigenlijk zíj was die mij droeg en mij terugbracht naar de kern. Onze kern.

Ze groeit en potverpitjes wat wordt ze groot. Meer dan ooit zie ik en – vooral – voel ik hoe erg ze op mij lijkt. Dat botst. Dat spiegelt. Dat heelt. Ik heb een mini-me en dat maakt dat ik enorm waakzaam ben over wat ze voelt en denkt. Dat ze toch maar niet teveel in zichzelf keert. Dat ik voor haar kan zijn wat zij al 3 jaar is voor mij.

 De komst van Viggo stuurde dit – ondanks mijn vrezen – niet al te veel in de war.

Viggo zal mijn zoon zijn. Degene die me terug laat zweven. De lucht laat proeven. Terug laat dromen. Een wolk, want dat is het moederschap soms ook. Dat zou het toch zeker af en toe moeten kunnen zijn. Hij doet me terug smelten. (En iedereen rond hem erbij.) Voor al het moois en puurs ik soms even kwijt ben geraakt. Ik voel hoe ook hij verliefd is op zijn zus, op ons, op het leven. Viggo de Vinnige is het kleine wonder dat ons gezin compleet maakte en ik ben er zeker van dat het goed is zo.

Dat ik nu meer moeder ben dan dochter. Meer moeder dan vrouw. Meer moeder dan zus. Meer moeder dan vriendin. Ik kan alleen maar hopen dat het even mag. Dat de tijd die ik mezelf nu meer geef omdat ik die nodig heb, me achteraf niet te duur kom te staan. Maar eigenlijk voel ik dat het niet anders kan. Het ging hard genoeg de afgelopen jaren.

 Ik beloofde mezelf dat 2018 het jaar van genieten zal zijn. Ik zal daarover moeten waken. De eerste, tweede en ook de 10e tranen van 2018 zijn al gevloeid maar ze hebben me nu al laten voelen dat het allerbelangrijkste nog altijd “thuis” is.

 Is van 1 naar 2 werkelijk zwaarder dan van 0 naar 1?

Mijn eigen bescheiden antwoord daarop is “JA” !!!

Maar ik kan mij ook wel voorstellen dat dat voor veel papa’s net andersom is. Maar daarin doe ik verder geen uitspraken.

Die allesverwoestend door merg-en-been-brekend moederliefde die ik voel(de) bij Lexie kwam er geleidelijk maar zeker gewoon een tweede keer doorknallen. Viggo. Maar daar hing een schuldgevoel aan vast dat kwam loeren achter een venijnig dode hoek. Ik zag het niet aankomen. Maar onverbiddelijk haalde het me toch onderuit en doet het me wankelen.

Open zijn en mijn gevoel volgen – hoe tegenstrijdig het soms ook raast in mij – blijken de beste aanpak. Zoals ik al zei heb ik hier al goed wat afgeblet, maar ik ben ook echt een dikke dikke bletsmoel. En is elke dag een uitdaging, een klim.

Maar oh my god – het uitzicht, daar kan voorlopig geen enkele canyon of zonsondergang aan tippen. Het uitzicht der moederschap.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s