Na pipi komt zonneschijn

Potjestraining.

Een onderwerp waar al enorm veel over geleuterd en geschreven, gejammerd en verwijt gemaakt is. Hoe dan ook; wij stonden ervoor. Wij staan ervoor.

Lexie zou na de herfstvakantie op school mogen starten en dus was ik vastbesloten en zou ik Lexie volledig droog naar school sturen.

Toen we begonnen kreeg ik op instagram enorm veel tips, maar nog meer vragen over hoe we het aanpakken en waarom het nu net heel erg goed werkt, want wij deden het in 2 pogingen.

Hieronder dus geen waarheid, maar wel wat bij ons werkte.

Natuurlijk gaf Lexie al wel een aantal signalen op een moment dat ik er eigenlijk niet de tijd en consequentie die de training nodig hebben – aan kon besteden. Toen ik nog volop aan het werk was. En aangezien er toen net een heel betoog het nieuws en de kranten gehaald had over hoe de ouders van vandaag lui waren geworden en de zindelijkheid graag doorschuiven naar de juffen – ging die vlieger hier niet opgaan. Alle chinezen, maar niet met…

 Vanaf de eerste week dat ik thuis was in zwangerschapsverlof gingen we eraan beginnen. Aandelen bij Zeeman (onderbroekjes) : Check. 3 Verschillende potjes: Check. (Lexie wilde alleen op een ‘hoger’ model gaan zitten met steun vanachter. The girl knows comfort – zie foto). Dan kreeg ik nog een gouden tip: Magic Potty, te krijgen op bol.com voor €11,99 – 2 Magische stickers om in het potje te kleven die wanneer er tipi , of warme vloeistof for that matter, opdruppelen van donderwolk veranderen in een zonnetje. 3 vellen beloningsstickers en een leuk kartonnen prentenboekje over – ofcourse – alle do’s en don’ts wat betreft dat wonderlijke potje.

 Ik ging ervan uit dat Lexie er zo klaar als een klontje voor was. Aangezien ik dus al een paar keer wel signalen had gekregen van haar kant. Zo kwam ze zeggen dat ze kaka en tipi gedaan had en wilde ze meer en meer haar pamper uit.

Vanaf een maand of 18 zou je ermee kunnen beginnen. Dat is vroeg en ik geloof heilig in wachten tot je kindje er klaar voor is. Zo staat ook vast dat wanneer je na een dag of 3, 4 echt niets van vooruitgang boekt of niet 1 keer merkt dat hij of zij een beetje mee is met de zaak, je ook beter stopt. afstand neemt en na een paar weken of maanden herstart. Dwingen heeft geen zin, integendeel. Cowboyverhalen over onthaalmoeders die een kind – klaar of niet – in 1 week droog krijgen: Applaus en bloemen, maar ten koste van wat gaat dat dan?

Door mijn buikproblemen en talloze blaasontstekingen wilde ik haar allesbehalve met pijn of trauma opzadelen. Het zou ons wel lukken op onze manier,

Guess again. Op dag drie van onze potjestraining zat ik omstreeks 10:30 al aan onderbroekje nr 8. Het tapijt en de laminaat al een keer of 10 gedoopt en dus vast heiliger dan de Paus himself. Ik deed haar een pamper aan en we gingen naar de speeltuin. Genoeg. Pauze. Handdoek in de ring. Zelfs het magische zonnetje kon haar niet deren.

 3 Weken later – afgelopen maandag dus – zijn we opnieuw gestart. Van 0. Potje terug uit de kast gehaald. Zonnetje laten zien. Stickers laten zien. Onderbroekje aan. Ready, set, go. Dag 1 had ik al 2 kleine successen en ook 2 ongelukjes.

Belangrijk ook is met zo’n ongelukje niet boos of speciaal te gaan doen. Geen straf of opmerkingen. Het is wat het is, volgende keer kom je het maar zeggen liefje. Bij een succes is het ook niet de bedoeling om telkens de hele voorraad vuurwerk van Nieuwjaar op het strand van Blankenberge erdoor te gaan jagen. Bravo en super flink, maar gepast. Ze zal dit uiteindelijk voor de rest van haar leven zonder publiek en applaus moeten gaan doen.

Ik geef wel toe – ik had bijna de plaatselijke harmonie gecontacteerd voor een privé-concert bij ons eerste succes. Maar het zonnetje deed veel werk voor mij. “Kijk mama, het zonnetje komt! Ik heb het zonnetje gemaakt!” Hoe blij en fier ze was. En ik.

Dag 2 en 3 liepen duidelijk enorm verschillend van onze eerste poging. Maar 2 keer van broekje moeten wisselen en op dag 3 komt ze zelf zeggen dat ze het zonnetje wil gaan maken. Dag 4 – vandaag was een trip naar de Ikea. Dapper. Ik deed haar voor de autorit een Pamperbroekje aan (ze valt nogal eens in slaap in de auto) en zou haar daar eerst op het toilet zetten. Ze moest niet. Zweedse balletjes for the win en zwangere mama moest alweer, dus ik nam haar mee. Ze moest niet. Na een theetje en een daim-taartje (YUM) ging moeke plassen en zei ze zelf dat ze meeging om ook te gaan plassen. Na een flinke pipi – moeke vroeg of ze klaar was, “nee moeke, nog pipi” – handjes zelf gewassen en dat was dat. Op een groot toilet. Haar dutje vandaag was helemaal droog en ze kwam zelf zeggen dat ze het zonnetje moest maken een uurtje nadat ze wakker was.

De kaka is nog een ander paar mouwen, dat lukte alleen nog maar met ongelukjes, maar is onze volgende stap. Ik ben een fiere mama.

Geduld loont en er heel gewoon over doen nog meer.

En zonnetjes stickers, ja die werken hier errrug goed.

Moed niet verliezen en het jezelf niet te zwaar maken. We doen allemaal maar wat en jij kent je kind het best.

Liefs

Uwe

Ps: Dit bericht is absoluut niet gesponsord door Magic Potty  – we zijn gewoon fan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s