Nog eens een briefje

Maart, 2015

Lief plofje,

het is even geleden dat mama van zich liet horen, maar zoals je wel gevoeld zal hebben, werd ik wat buiten spel gezet – letterlijk dan. Een tweetal weken geleden ging mama plat op haar gezicht tijdens een shopuitje in Antwerpen. Eigenlijk ging ik plat op mijn linkerknie.

Een normale mens met gezonde reflexen zou handen zetten, beide knieën plooien en er zou zo goed als niets aan de hand zijn. Buiten een geweldig genant moment. Maar jouw mama, die voorts ook nogal eens ‘blonde’ stoten uithaalt, was 36 weken zwanger en gooide tijdens haar val niet alleen haar handtas in de lucht maar ging ook nog eens voor een spiraaldraai om haar buik te beschermen en viel zo met klikken en klakken vol op de linkerknie.

Hoe deed ik dat? Gewoon. Gevallen. Niet eens een uitstekende klinker of steentje. Ik steek het op de verandering van mijn zwaartepunt. From lady to whale.

Een vriendelijke jongeheer hielp mij recht nadat hij 5 keer – in lichtelijke paniek – had aangeboden een ambulance te bellen, wat natuurlijk niet nodig was voor mama. Nog geen 10 minuten later kreeg ik ook van jou de bevestiging dat je er helemaal niets van gemerkt had. Jij dacht vast dat we in één of andere subtropische waterglijbaan zaten. Prima.

Toen de adrenaline weg was bleek dat mijn knie er toch slechter aan toe was dan ik wilde toegeven. 2 weken, 3 tubes flamigel, een coldpack 2 keer per dag, geduld en veel gemank later, kan ik zeggen dat ik terug ietwat mobiel ben. Papa was er even vies van, van mama’s knie. “Ze stinkt nog net niet”, zei hij wel eens. Hij had gelijk.

Terug naar jou. Je zit nu al 38 weken en 1 dag hoog en droog in mijn nog steeds groeiende ‘wonderton’ en je weet van geen ophouden. Ik heb zelfs al een klein blauw plekje van al jouw gewroet aan de buitenkant. Je mag komen. We zijn veel te benieuwd.

Iedereen trouwens. Ze willen je zien, je geslacht en naam weten. Wij ook potdekke. We zijn er zo klaar voor dat zelfs One Born Every Minute UK én USA ons niets meer kunnen bijleren.

Papa zou trouwens prima een vroedman zijn. Hij begint al hardop gynaecologen in voorgenoemde programma’s tegen te spreken. Nu gij. Hoewel hij bij jouw geboorte vast een heel klein hartje en dito mond zal hebben. Maar zo hoort het. Je draait hem vast zo rond je vinger. Prima, kan ik nog wat van jou leren…

 Wat ik je nog wilde zeggen…

Jij zal geboren worden in een liefdevol nestje. Want hoe vreemd het ook is. Op die ene minuut. Van baarmoeder naar buitenwereld, wordt heel jouw leven bepaald. Je afkomst, maar toch ook een deel van je toekomst. Er heeft niemand jou harder gewild en gewenst dan papa en ik. Kome wat komt.

And one day, you’ll rule the world.

Tot snel?

Ik zie je graag,

mama.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s