Ode aan de stormtrooper

We zouden dit jaar geen kerstcadeautjes voor elkaar kopen. Ik ga daar niet onnozel over doen; het afgelopen jaar was een enorm duur jaar. Je moet weten dat wij op 2 jaar tijd zijn gaan samenwonen, trouwden (- en dik op huwelijksreis naar California gingen), een baby kregen en een huis kochten. En manlief in kwestie gaat terug naar de schoolbanken. Vandaar dit jaar voor elkaar een low-budget Kerst. Ik zou mezelf niet zijn als ik dan niet even voor hem in m’n pen kruip.

Het was – en is – een pittig jaar. Niet alleen financieel, maar ook emotioneel. Voor mij maar absoluut zeker ook voor hem. Hij geeft dat niet toe. En bij het lezen van deze post komt hij gegarandeerd naar mij om te zeggen dat het flauwekul is en dat ik te hard ben voor mezelf. Wedden?

Enfin, pittig jaar dus. Er zijn dagen dat ik perfect de touwtjes in handen heb en er zijn dagen, jammer genoeg nog steeds de meerderheid, dat ik liefst met Lexie in een hoekje kruip met een dikke middelvinger naar de hele wereld. Hij weet dat. En hij doet zelfs zo’n dagen lijken alsof het een licht bewolkte dag in Rio De Janeiro is. Cocktailtje dabei.

Ik gaf hem een sleutelhanger van een Stormtrooper (blijkbaar a big deal onder de Star Wars fans) met de tekst; “you troop me through my biggest storms”. En dat is echt waar. Hoe hij het doet en hoe hij het volhoudt, God mag het weten. Maar hij doet het.

Ik heb het voornemen om dit jaar ook wat meer zijn Stormtrooper te zijn. En hoewel de paniek me vaak nog overvalt op de meest onmogelijke momenten, doe ik m’n best. Leren zien in het donker is de eerste stap. Ik hoop dat ik met de tijd ook gewoon wat licht kan maken op de meest duistere plaatsen. Voor mezelf, maar ook voor hem. Ik voel dat ik nog een lange weg moet.

Soms word ik geweldig overmoedig en denk ik echt waar dat het spook in mijn hoofd en hart de hoogste boom in kan kruipen. De feestdagen waren hier een goed voorbeeld van. Mijn spook wint. Met twee vingers in de neus.

Mijn echtgenoot en betere helft krijgt klappen van mij – figuurlijk weliswaar – ik ging de afgelopen weken aan alles twijfelen en had het moeilijk met elke verandering of elke seconde dat ik overprikkeld was. Ik sloot veel avonden huilend of met de woorden “ik ben zot aan het worden“ af.

 Dit is een ode aan hem. Hoe sterk, evenwichtig, geduldig, grappen en grollen makend hij zich door mijn dagen danst. Hoe hij mij een mama laat zijn. Hoe hij mij laat zoeken naar mezelf. Hoe hij in zelfs de zwartste uren een orkaan trotseert. Het komt naturel. Maar het kost ook voor hem vast moeite. Hoe hij meegaan naar de therapie helemaal te gek vindt, hoe ongemakkelijk ik hem er ook soms zie worden. Hij maakt dat als ik ooit terugkijk op deze tijd, ik geen grote donkere vlek zal zien, maar iets donkerpaars met gele bollen ofzo.

 Hoe ik nog steeds op mijn voetstuk sta en hij mij er terug zal opduwen mocht ik er ooit afvallen.

Gelukkig Nieuwjaar Stormtrooper,

Jouw Storm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s