One born every minute

February, 2015

Over vroedvrouwen gesproken.

Gisteren gingen we nog eens op bezoek bij de onze die we nu elke twee weken zullen zien tot MonsterWonder daar is. En als hij/zij beslist het veel langer te rekken dan die volle maan waar ik het op gemund heb, vast nog frequenter.

Een heel uur volgekletst over dingen die bij mijn termijn horen, waaronder het onderwerp perineummassage. Oeh Yeah. De term ‘massage’ lijkt het een gat in de markt te maken, maar laat je niet vangen. Niets om wild van te worden. Met wat kruidenolie 5 minuten wrijven en duwen tegen een plekje waar je vooraf niet eens bij stilstaat en nu amper aan kan. Geen toppertje. Maar, vooruit, ’t is voor een goed doel – een zinnetje dat me de laatste weken behoorlijk (te) bekend in de oren klinkt. Let’s massage the hell out of it.

 34 Weken zwanger samen met een vast avondritueel Vitaya. One born every minute. Geweldig programma vind ik het. Of het een do of net een don’t is voor mama’s en papa’s to be zonder verloskundige achtergrond, daar ben ik echter nog niet uit. Tierende dames die zich te pletter lurken aan een gas/zuurstof-combo alsof hun leven ervan afhangt, papa’s met iphones candycrushend in een zetel achteruitleunend zien stinken, het is ook geen ideaal plaatje, maar ach, we kunnen nog eens lachen. Waar ik wel voor wil pleiten, en nu kom ik ook bij de kern van mijn verhaal, is de rol van de vroedvrouw tijdens heel dat gebeuren. In en uit het ziekenhuis.

De vroedvrouw hoort erbij. Het is de rol die ze opneemt.

Volledig terzijde was dat een vast onderdeel van elke zelfreflectie die we tijdens onze opleiding als vroedvrouw moesten evalueren. “De rol van de vroedvrouw”. Aaah memories..

 Vaak wordt ze gezien als tussenpersoon tussen enerzijds mama en papa en anderzijds baby. Zonder vroedvrouw geen baby, geen baby zonder vroedvrouw. Zij brengt het kind ter wereld, zorgt dat het gemeten en gewogen wordt, aankleden en terug tot bij mama brengen.

Waar onze vroedvrouw en hubby en mezelf elkaar weer rijkelijk in ontmoeten is in haar visie over dit gebeuren. Een vroedvrouw is een toeschouwer, ‘begeleider’ van het geweldige proces dat we kennen als een bevalling. Net totdat de toestand van haar vraagt een actieve verloskundige te worden. En zelfs dan met in de mate van het mogelijke en redelijke, overleg. “Hands Off” is hierin een kernbegrip dat inhoudt wat het zegt. Handen eraf.

In ons droomplaatje beval ik niet in het ziekenhuisbed, maar hoe ik het dan aanvoel.

Onze baby komt ter wereld in alle rust en niet met “nog nog nog nog” en “komaan Uwe, harder duwen” door 3 verschillende stemmen schel en luid in mijn oren. Baby komt rechtstreeks en nog steeds verbonden op mijn buik, waar ik hem of haar naarrtoe begeleidde en blijft daar voor minstens een ongestoord en niet onderbroken gouden uur. Snuffelend vindt dat (vanaf dan enkel nog) wonder van ons vast mijn borst prima en gaat er mee aan de slag. Een eerste, rustige, ongedwongen voeding. Baanbrekend en errug belangrijk voor de rest van de borstvoedingsrit.

In mijn droomplaatje wonen we ergens in een eeuwig zonnig oord, vrij van oorlog, haat, arm VS rijk en honger. En ligt mijn haar altijd goed. En heb ik dat paar Louboutins. En kan ik tijdens de zwangerschap sangria drinken. En chocomousse eten van ons mama. En Pina Colada. En heb ik het lichaam van een Victoria Secret Angels vlak na de bevalling. Zónder work-out.

Enfin, you see my point.

Hopen en plannen mag, maar we zien wel. Kome wat komt.

Schol!

Op de bevalling. (Ik drink Funny Pisang 0% met juuderans. Lees: appelsiensap)

Uwe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s