Opvoeling

Het was een uitgemaakte zaak toen we in verwachting van Lexie waren: Ik zou borstvoeding geven tot zolang ik – en vooral zij – daar vrolijk en blij van werd. 6 Maanden was mijn startdoel, de rest zou bonus zijn. Het werden er 18. Anderhalf jaar zalig zogen. De bonus die hier gratis bij kwam kijken was dat ik enorm veel kon verantwoorden voor en door die borstvoeding, want voeden op vraag, veel dragen, veel bij mama, slapen aan de borst, 10 voedingen per dag, 16 voedingen per dag, bij ons slapen, baby gaat waar mama gaat, and so on and so on…

Ik kon onze manier van “opvoeden” simpelweg verantwoorden door onze keuze in voeding voor onze baby.

Verder zouden we ons buikgevoel volgen, dat was niet alleen hip, maar ook het enige juiste antwoord volgens ons om haar en onszelf de beste kansen te geven om te groeien. Met vallen en opstaan that is. Wij gingen voor “opvoeling”.

Het was dan ook frappant en bijna komisch hoe bij het stoppen van die borstvoeding iedereen meer en meer begon te oordelen en gewoon praten over hoe wij het deden en vooral wat we zouden moeten doen om een braaf, goed en welgemanierd kind te krijgen.

Consequent zijn, straffen, negeren, laten driften, laten huilen, een kind kan zelf geen beslissingen maken en al die dingen die maken dat een ouder liever terug naar start (voor de baby) gaat dan nog 1 keer dobbelt en aldus kans heeft op nog een dergelijke confrontatie van formaat.

Toen ik van job veranderde en mijn kennis rond het thema verdrievoudigde kwam ik al snel thuis met een paar “strategieën” waar we ons in zouden vinden als dat klein monster dreumes en peuter zou gaan worden. Terrible two’s here we come.

Ten alle tijden zouden we haar erkennen als persoon met gevoelens en emoties die er mogen en moeten zijn. Als ze boos is omdat ze iets niet krijgt : chocolade voor de spaghetti is gewoon not done. Dan zeg ik haar dat ze boos mag zijn, want dat dit niet leuk is voor haar. Maar ik laat haar ook weten dat ik het niet leuk vind dat ze elke keer toch eerst die chocolade wil. Is daar altijd tijd voor? Hell no. Maar toch ga ik er prat op dat ik haar laat voelen dat ze er mag zijn. Hoek staan? Doen we niet. Werkt ook niet. It gets worse.

Ik besef dat het vreemd klinkt om met een anderhalf jarige te staan praten en redenen, maar ik kan echt verzekeren dat het werkt. Bij ons toch. We zijn hier van het prille begin mee bezig en ik houd hout vast als ik zeg dat we de echte boze – ik ga op de grond zitten – buien per week op 1 hand kunnen tellen.

Praten werkt. Zo kan ook zij perfect voorspellen wat er wanneer zal gebeuren. Ze maakt tenslotte deel uit van ons gezin.

Consequent zijn? Goh, dat is een werkpunt, hoewel… Ik weet het niet. chocolade voor het avondeten mag hier nooit, dus dat is ook een soort van consequent zijn zeker? Maar verder als het gaat over dutjes, spelen, eten en kusjes geven of kroelen, nee. Dat is zoals de borstvoeding; op vraag en wanneer we er nood of zin in hebben. En dat werkt voor ons. Voor haar. We proberen haar nog steeds met haar bijna 2,5 jaar naar zoveel mogelijk plekken mee te nemen en gaat ze gewoon mee op restaurant en gaat dat doorgaans best prima. Zij en wij leren ervan.

Nu ik in verwachting ben van een tweede monsterwonder vond ik het echt vies belangrijk dat Lexie nooit het gevoel zou hebben dat ze omwille van de baby of zwangerschap iets wel of vooral niet zou mogen of kunnen. Ging goed. Buiten iedereen anders gerekend natuurlijk.

Een groot issue: Ik kan haar veel minder lang dragen. Puur fysiek, m’n bekken en rug kunnen het amper houden. Dus ik probeer haar dan te zeggen dat ze eventjes zelf wat moet stappen, of dat papa haar graag overneemt.

Maar ouders, schoonouders, vriendinnen willen haar dan de overgang sneller laten maken door dingen te zeggen als “Nee Lexie, mama kan dat niet meer want er zit een baby in mama’s buik” of “met die dikke buik van mama ben jij veel te zwaar.” Ze bedoelen dat goed, maar ik kan het niet horen. Zo’n zin zorgt bij mij voor een instant schuldgevoel van 100 000 kg. Ik werk eraan, maar blijf stiekem zeggen dat ik niet wil dat ze dat zo zeggen. Het kind wordt ook gewoon zwaar.

Met Monsterwonder nr 2 plannen we het exact zo aan te pakken. We hebben het gevoel dat het loont. Dat we een welbespraakte jongedame met een ijzersterkte maar doorgaans redelijke wil grootbrengen met veel empathie en liefde voor anderen. Dieren incluis. Met goede eetlust, maar met goestingskes. Geen ruziemaker of eentje die door vuur gaat om te krijgen wat ze wil. Ze zal proberen, zeker, maar ze kent grenzen.

En dat is zo wel oké.

 Ik wil vooral zeggen dat het hippe buik-gevoel echt wel oké is. En dat het allemaal goed komt. Die andere moeders doen ook maar wat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s