Over gras dat nooit groener is

Gisteren had ik het genoegen en privilege om een collega te gaan observeren die consultatie deed op de prenatale consultatie in een ander stukje Antwerpen.

Deze consultatie is er voor onze kwetsbaarste en zeer vaak ook dakloze zwangere mama’s. Vragen, zorgen en preventieve medische hulp a go-go voor vrouwen die geen weg kunnen vinden naar de Belgische reguliere medische dienstverlening.

Ik was voorbereid. “Uwe,” zei ze “Die consultaties zijn niet min en als het je niet meer gaat, stap gerust buiten, ik vind je wel.”

Mama’s zonder en met papieren, zonder en met kinderen, zonder en met een man, zonder en met een dak boven hun hoofd, alleen en zwanger op de vlucht, alleen maar nog kinderen in hun thuisland, besneden en onbesneden. Allemaal hebben ze iets gemeenschappelijk, zijn ze gelijk.

Ze zijn zwanger en ook daardoor kwetsbaar.

Ik heb verhalen gehoord waar ik nog een paar dagen (weken, maanden) zoet mee zal zijn. Die ik hardop zal herhalen en herhalen tot ik ze dan eindelijk zelf kan plaatsen. Dossiers waarvan je weet dat de vrouwen zelfs tegen ons hun situatie verbloemen, hoe uitzichtloos die verbloeming eigenlijk al is.

Zo’n consultatie is intens. Als je zelf niet helemaal bent waar je moet zijn of je je die dag gewoon niet lekker voelt, is luisteren naar de verhalen en zorgen van deze vrouwen allesbehalve vanzelfsprekend. De collega die ik mocht vergezellen deed het met een naturel die niemand haar kan aangeleerd hebben. Hoe ze deed wat ze kon, maar ook duidelijk was wanneer er slecht nieuws of uitzichtloosheid zat aan te komen. Hoe deze mama’s haar vertrouwden en hoe ze een band hadden opgebouwd die een minimum aan zekerheid kon bieden voor een vaak wankel bestaan.

Achter de schermen weet ik dat deze collega zelf door bloedhete vuren wandelt. Diepe dalen ziet. Maar ik kon alleen maar achteruit stappen en in grote bewondering toekijken naar hoe zij deed wat ze deed. Hoe ze zorgde voor deze mama’s terwijl ze zelf grote zorgen had.

 Ik werk graag in deze organisatie. Ik ga er prat op dat we echt allemaal doen wat we kunnen voor onze gezinnen. In centrum Antwerpen of op “den boerenbuiten”. We staan al zo ver in ons “zorg op maat” verhaal ookal hebben we nog een lange weg te bewandelen. We’re getting there.

Hoe blij we zijn als alles gewoon goed gaat, maar hoe blij we zijn als we dat luisterend oor konden zijn.

 Ik ben trots om collega te zijn van mijn collega’s.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s