Parents on a date

Een aantal weken geleden overviel het mij. Een soort van paniek sloeg op mijn adem en hart.

Waren we nog wel Tom&Uwe van op 7 juni 2014 – onze trouwdag? Mijn dip, de grote veranderingen in onze jobs en de verhuis met verbouwing… We stonden op een goed geoliede automatische piloot en plots had ik het daar verschrikkelijke moeilijk mee. Mijn praatmaatje (lees: de therapeute) en ik hebben hier een hele sessie aan besteed en ik kwam hetzelfde buiten als ik was binnen gekomen. Onrustig.

Ik besloot dat ik geen keuze had. Mezelf voor blok. Ik zou regelen waar ik waarschijnlijk nog niet echt klaar voor was, maar waar manlief enorm naar verlangt, ookal durft hij dat niet goed uitspreken om mij te sparen. Na bijna 2 jaar voor het eerst:

Een date met overnachting – zonder Lexie.

Ver dierf ik niet, dus een echte citytrip werd al snel geschrapt. Amsterdam dan? Dat kende ik al vrij goed dus zou me niet overvallen, aangezien ik er zelf 2 maanden stage had gelopen. (en verloskundigen doen daar alles met de fiets dus; check.) Amsterdam was te ver, als ik dacht aan de afstand en tijd die we eventueel nodig hadden als we terug zouden moeten rijden naar Lexie – oh boy nee.

Schrap.

Ik was nog nooit in Hasselt geweest en hoor hier mooie dingen over, maar als ik keek naar hoe dat zat afstandsgewijs, konden we net zo goed wel gewoon Amsterdam doen.

Toen dacht ik aan hoe hij altijd zegt dat het schandalig is hoe weinig hij kent en komt in Antwerpen en “Dat dat eigenlijk gewoon een kei mooie stad is.”

Bijna belachelijk en achter de hoek, maar voor ’t eerst voelde het ietwat haalbaar.

Ik zag een super goede tip van een andere IG-mama en het hotel was aldus snel geregeld. Onze kamer stelde niet teleur.

 We hadden uit ons raam uitzicht op de Kathedraal en dat beetje magie had ik nodig om mijn paniekerig hoofd en hart te sussen. Ik schakelde mijn zus (bewoner van ’t stad) in om alle leukste restaurants en ontbijtplekjes in Antwerpen op te lijsten zodat ik keuze had en iets kon zoeken dat manlief echt leuk en lekker zou vinden.

Na alle Italiaanse en sushi restaurants eruit te filteren kon ik reserveren in 2 pareltjes. Eentje voor ons diner en eentje om de volgende ochtend te gaan brunchen.

Omdat manlief carpoolt naar de politieschool kon ik via zijn carpoolmaatje mijn plannetje compleet maken door hem aan de politieschool te verrassen en weg te kapen vanaf de lessen gedaan waren. Ik heb hem zelden zo verrast gezien. Helemaal van de kaart kon hij in de auto luisteren naar een CD die ik maakte met liedjes die een tipje van de sluier konden oplichten – als hij het snapte natuurlijk. Hij had geen idee, laat dat duidelijk zijn – haha.

 We hebben gegeten, gelachen, genoten.

Ik heb niet geslapen, elk uur gezien, maar ik kan zeggen dat het dat helemaal waard was. Hij heeft echt zijn hartje kunnen ophalen en bijtanken. Wat ik in de eerste alinea beschrijf voelde hij absoluut niet en als ik hem voor de tiende keer vraag of hij het wel echt leuk vindt snoert hij mij zoals gewoonlijk snel de mond.

We waren op een dik half uur thuis en ik heb Lexie nog nooit zo geknuffeld, gezoend en gekoesterd. Een oma en opa met een overvol hart hadden de tijd van hun leven gehad.

Of we dit volgende maand opnieuw doen? Nee.

Maar dat is oké. Ik heb gevoeld dat het vroeg was, maar dat het me gelukt is. Ik heb gevoeld dat ik zelfzekerder moet leren zijn, maar dat het nog een lange weg is.

Ik heb gevoeld dat ik met mijn gat in de goei boter ben gevallen. Voor altijd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s