Preggoporters 2.0

n een vorig blogbericht verklapte ik al hoe ik ook deze keer geheel onverwacht – haha – weer absoluut geen fan ben van mijn zwangere lichaam. Hoewel ik moet toegeven dat het cliché “elke zwangerschap is zo anders” ook wel helemaal zijn cliché waard is.

Toen ik in verwachting was van Lexie ben ik van de eerste tot de laatste seconde zo misselijk als een krab geweest. Geen enkele maaltijd ging erin met goesting en het was vechten om ook iets van drinken en vocht binnen te krijgen. Vanaf mijn derde trimester wat last van bekken en heupen (wat later bekkeninstabiliteit bleek te zijn), maar niet genoeg om Lexie vroeg en vlot ter wereld te laten komen. Ze kwam 6 dagen later met de nodige hulp en onvermijdelijk sleuren. Ik verwijs graag naar het blogbericht “the birth of Lexie”.

Maar dus; zwangerschap no. 2 is niet alleen helemaal anders, maar ook wel echt de laatste – zoveel is zeker.

Hoewel er voorspeld was door vroedvrouw en gynaecologe eveneens aanwezig bij dat eerste fiasco dat ik bij een mogelijks tweede zwangerschap sneller, meer en langer last zou hebben van mijn bekken en staartbeen, zagen beide partijen een tweede bevalling helemaal zitten. Alles zou vlotter en vlugger gaan want ze hadden het hele boeltje daar beneden zodanig open getrokken dat ik hier geen zorgen rond moest hebben. Oké dan.

De pijn kwam omstreeks 19 weken: Bekkeninstabiliteit. And lots of it. De pijn wordt ook elke week wat erger en inmiddels loop ik vaker rond als een 150-jarig oud kreupel en jammerend vrouwtje zoekend naar een looprek dan iets anders. Nog 12 weken – Yes we can.

 Misselijk ben ik niet. Ik was het welgeteld 2 weken en helemaal in het begin. Ik heb wel vaak meer uitgesproken zin of net geen zin in een welbepaald gerecht of drankje, maar eten met smaak lukt wel. En daar ben ik heel erg blij om.

Een klein paniekje bij een verhoogde eerste suikertest, maar als ik er gewoon een beetje op let komt alles helemaal in orde met monsterwonder2. Geen zwangerschapsdiabetes voor Preggoporters.

Monsterwonder2 lijkt alvast erg op zijn/haar zus. Slaapt enkel tussen 2 en 3 ’s nachts en is zodanig beweeglijk en reactief dat het meerdere keren per dag lastig of zelfs pijnlijk aanvoelt. Het kind deelt klappen uit van diep in de lies tot boven tegen mijn middenrif. En volgens mij draait het een keer of 3 per dag rond zijn eigen as. No shit.

Nog een leuk weetje; ik kan deze zwangerschap geen broeken verdragen. Jogging, zwangerschapsjeans, het maakt allemaal niet uit, vanaf dat er iets van band of dergelijke ter hoogte van mijn onderbuik “spant” gaat het kind helemaal in protest en schopt ze of hij er zich verloren tegen. Errrrug amusant.

 Ik ben nu bijna 28 weken ver. Ondanks de pijn en slechte nachten moet ik toegeven dat het sneller gaat dan waar ik bang voor was. De baby mag absoluut nog niet komen, maar anderzijds ben ik er echt weer zo klaar mee. Zwanger en mooi rondhuppelen met vlot haar en dito wandelgang is niet aan mij verloren.

Ik moet wel bekennen dat ik wederom uitkijk naar de bevalling. Ondanks die eerste keer goed voor anderhalf jaar trauma ben ik er mee in gaan geloven dat het nu wel goed komt.

Nu hopen dat de echtgenoot en bijna-politieagent niet midden op straat staat when shit goes down.

Hoever ik sta met de voorbereidingen vraagt u?

  • Geboortelijst: bijna on point. We kozen deze keer voor een winkel die daarom niet specifiek voorziet in baby-basics (die hebben we immers zat) maar de mooie en kwalitatieve dingen aanbiedt. Ideaal voor baby en mama verwennerijen. Ik ga mezelf onmogelijk kunnen inhouden en mijn voornemen om de lijst niet propvol te laden zal vast snel de vuilbak in gaan, maar hey, ’t is de laatste he…

  • Namen ? Check meisje , check jongen.

  • Meter(s) en/of peter(s) ? : beslist, maar nog wel te vragen. Ludieke cadeaus hiervoor, check!

  • Geboortekaartje en doopsuiker: Ontwerp – Wauw. Doopsuiker- in progress.

  • Lexie: Vraagt nu toch al een drietal keer per week of de baby komt en verkondigt hoog en laag dat er een baby in mijn buik zit. Ze moet nog even geduld hebben vrees ik, maar oh wat gaat ze de liefste grote zus ter wereld zijn.

Misschien dus toch nog maar even wachten met roepen dat ik het beu ben. Ahum.

Tot snel

PreggoPorters

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s