Slecht nieuws komt nooit alleen

Ik ging deze week op huisbezoek bij een mama die haar kindje verloor na een zwangerschap van net 24 weken. Dit bezoek stond eigenlijk in mijn collega haar agenda, maar door een samenloop van omstandigheden kwam het in de mijne terecht en zodoende belandde ik een goede 3 uren in een lege maar warme woonkamer vol grote foto’s en tekeningen van een klein prinsesje, zelden zo gekoesterd. Ik had alleen mijn hart op zak en dat leek meer dan genoeg.

Op de moment dat ze voor mij de deur opendeed was het dag op dag een maand geleden dat haar veel te kleine dochter ter wereld kwam, om anderhalf uur op haar buik en in haar armen te leven.

Ze was boos, gefrustreerd, en compleet van de kaart geveegd. Ik rouwde met haar mee terwijl ze stap voor stap haar hele zwangerschap uit de doeken deed, zoekend naar oorzaken, signalen die de medische wereld gemist had. Ze was in rouw, maar wist niet hoe ze dat moest toelaten.

“Hoe doe je dat, rouwen?” vroeg ze mij.

Een dag later komt er een prachtig wonder ter wereld dat op het tweede gezicht een afwijking heeft aan zijn hartje. Alle hens aan dek.

 3 dagen later krijg ik een bericht van een vrouw die ik heel graag zie: “Het gaat niet goed tussen mijn man en mij.”

Ik ging het woord “rouw” googlen:

Rouw is een emotionele reactie als gevolg van een verlies, in het bijzonder het verlies van een naaste. Normaal gesproken zal de intensiteit van de reactie in de loop van de tijd afnemen, de rouw kan echter zo heftig zijn, dat de levenslust verloren gaat.

De duur van de rouw verschilt van persoon tot persoon, gemiddeld een half jaar tot een jaar. Een periode van enkele maanden tot een paar jaar is normaal. Soms gaat de pijn nooit helemaal over terwijl het leven wel weer als zinvol wordt ervaren.

Ik geloof dat we op verschrikkelijk veel momenten in het leven te maken krijgen met periodes van rouw. Verschillende dimensies en niveaus. Ik geloof dat hoe ernstig of net heel klein het verlies is, we worden gedwongen tot rouw. Wat vaak wordt bestempeld als een depressie hoeft het nog niet te zijn.

Toen ik mama werd leek ik alleen te winnen, en toch.

Ik ben in dit schrijven een zootje ongeregeld en weet niet eens goed wat ik wil schrijven. Ik denk dat ik wil zeggen dat “rouwen” er moet zijn. In zijn eigen tijd en zijn eigen manier. En dat we dat moeten toelaten en respecteren in onszelf en in elkaar.

Dat loslaten één van de moeilijkste dingen is dat een mens moet leren, en er dan nog niet eens goed in wordt.

 Ik geloof in de liefde, ik geloof in de kracht in elk van ons. Ik geloof in steengoede teams, ik geloof in eenzaamheid. ik geloof ook dat tijd veel wonden kan verzachten. Maar vooral in de liefde. Ik geloof dat de mama die haar kindje verloor antwoorden zal vinden die haar zullen toelaten om te rouwen. Ik geloof dat het pasgeboren wonder in gouden handen is en volledig zal herstellen. Ik geloof dat het team waar ik enorm naar opkijk – zoals steeds – hun eigen instinct zal volgen en een pad kiezen dat rust zal brengen.

 Ik brand vanavond 3 kaarsen extra.

Ik geloof dat dat helpt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s