The waiting game

Ik heb het deze zwangerschap niet onder stoelen of banken gestoken, ik heb pijn.

Ik was hiervan op de hoogte. Na de bevalling van Lexie (hier te lezen op de blog onder “Lexie Robine De Kaey”) gepaard ging met veel duw, trek en kneus-werk was ik gewaarschuwd: Mijn bekken zou veel en vroeg pijn gaan doen. Als ik op 19 weken zwangerschap ook de officiële diagnose “bekkeninstabiliteit” krijg, wordt het waar.

Week na week werd het erger en zijn we aanbeland bij de huidige situatie: 39 weken zwanger en zo goed als de hele dag en nacht veel pijn aan bekken en rechter SI-gewricht. Uitval hierdoor in m’n rechter-been tot ongeveer net boven de enkel wat resulteert  in tinteling, kramp, steken of gewoon geen gevoel.

De osteopaat sloot zijn vorige sessie af met de woorden: “Nou Uwe, ik kan je pas echt goed helpen als die baby uit je bekken is.” Wie niet, dokter, wie niet…

Wat me vloeiend brengt bij het volgende: De baby moet eruit. Vroedvrouw en gynaecologe zijn beiden overtuigd dat het deze keer vanzelf zal gaan en ik geef toe, ze hebben me helemaal mee en wat de bevalling betreft heb ik er zin in. Alleen moet die zich nog even aankondigen. Ik ben absoluut niet ogeduldig, maar ik moet zeggen dat de pijn en slapeloosheid door de pijn me zo enorm moedeloos maken. Pijn kruipt niet in je koude kleren en ik kan soms echt in tranen uitbarsten omdat niet zozeer de buik (die echt de omvang van een olifantendracht heeft) maar de pijn me zo beperken – en dan ook naar Lexie toe. Het is er klaar mee.

Je kan je niet voorstellen hoe vaak ik om deze redenen en omdat ik er ook zo open over ben , het voorstel krijg van andere mama’s en vrouwen: “Waarom laat je je niet gewoon inleiden?”

Het feit dat die vraag zo losweg geopperd wordt is op zich al fout, Het getuigt van een Vlaamse bevalcultuur waarin wij – de ouders – dan maar te kiezen hebben wanneer en hoe onze kinderen ter wereld komen. Voor 23 uur besteld, morgen de bol.com – doos op de stoep. Toch?

“De gynaecoloog is gaan skiën volgende week, dus dan beter nu.” – “Als je wil, morgen heb ik tijd dan zijn jullie morgen al mama en papa” – Serieus, als een kind in september al toefluisteren dat de Sint morgen al kan komen als ze willen, duh.

Pas op, het is een wonder dat er medicatie voorhanden is die een bevalling helemaal kan opstarten indien nodig voor medische redenen of nood, maar  zoals je leest – hier heeft het lichaam en de baby nog minder iets in de pap te brokken.

Inleiding is hier pas bespreekbaar als ik effectief 2 volle weken overtijd ga en dan nog.

 Ik heb als vroedvrouw – voor mijn job bij Kind&Gezin – honderden vrouwen zien puffen, blazen en bevallen, waarvan een groot aantal inleidingen. Genoeg om te zeggen dat ik ze haat, inleidingen. Vrouwen die moedeloos, uitgeput jammeren van de pijn, van vermoeidheid. Weeën die uit het niets en sterker dan ooit plots moordend zijn. Oneindig. Vliezen die gebroken worden. Ondanks hun geboorteplan  bijna smeken op een epidurale verdoving omdat de onvoorspelbaarheid hen parten speelt.

Een baby die nog net niet klaar was. Nog net even bij mama wilde blijven maar moeizaam de wereld in gedwongen wordt.

Toen ik op instagram deelde dat zovelen me vroegen waarom ik niet gewoon voor een inleiding ging  stroomden de reacties binnen. Mama’s die ingeleid waren en het echt nooit nog zo wilden. Gaat het altijd fout of is het altijd onhoudbaar? Nee, zeker niet.

Maar we zijn het erover eens dat het niet de natuurlijke manier is. Ik zag het genoeg.

En ja, deze zwangerschap duurt eindeloos naar mijn gevoel. En ik ga daar over onnozel doen tot vervelens toe. Tot de minuut dat BabyDeKaeyno2 dan toch eindelijk daar is.

Zonder zuignap en een gynaecologe hopelijk.

Luister, het gaat erom dat iedereen, elke mama en papa moeten kunnen weten wat ze kiezen en waarom ze dat zouden kiezen. Dat ze weten welke risico’s ze erbij kiezen en wat dat betekent voor henzelf en de baby. Geïnformeerd. En rechten kennen.

Elke vrouw heeft het recht om te weten hoe ze kan en mag bevallen. Da’s al.

 En dat ik daarbij nooit wil ingeleid worden is mijn zaak. En daar dring ik niemand iets anders mee op.

En jep, mijn baby zal vast meer dan 4kg wegen en een hoofd hebben als een watermeloen. Holding my tits already.

Liefs

en

hopelijk tot snel met een nieuw bevallingsverhaal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s