Van wolk naar eiland

Ik schrijf over de overgang van wolk naar eiland vandaag. Een beetje taboe, en deels gevolg van hormonen, maar wat ik voel schrijf ik neer. Zo simpel is’t.

Ik heb de liefste man.

De beste ouders en schoonouders.

De Liefste zussen.

De mooiste en tevens liefste vriendinnen.

De beste collega’s.

Dat blijkt enorm bij de geboorte van Lexie en zelfs de 2 – 3 weken erna. Begrip, zorgen, liefde, luisterende oren om zelfs mijn bevallingsverhaal 8 keer aan te horen en met even veel tederheid antwoorden en bijvragen te stellen.

 Lexie is 8 weken oud.

Ik sleurde haar overal mee naartoe en liet haar al snel aan de hele wereld zien.

Het nieuw is eraf en het leven gaat door.

Behalve het mijne. Zo lijkt het. Ik werd moeder op 24 maart en daar stopte ook even de tijdlijn. Ik denk dat iedereen ervan uit gaat dat ik nu mama moet zijn en ook enkel zo kan functioneren. Ze bedoelen dat vast niet slecht. En ookal weet ik dat ze er zijn, mijn fantastische entourage, ik ben nu ‘mama’. En dan pas ‘Uwe’. Dat voelt bitter.

Ik wilde duidelijk maken dat er ook tijd is om ‘Uwe’ te zijn: Centerparcs en pretparken bezoeken, fietsend naar de winkel met Lexie in de draagdoek, vrijgezelledagen organiseren, tennisles volgen op 6 weken na mijn bevalling (oh jongens toch), maar toch blijf ik mijn stickertje behouden. Ik ben nu mama. Veel vroeger dan de rest precies.

En ik zit op mama-eiland. Ver weg van being-all-fabulous-party-laughter-womanizzze-TOWN.

Ik ben ook gratis en zonder lidmaatschap aan te vragen lid geworden van een andere club. Die van de mama’s. Mensen met kinderen die ik nog nooit gezien had, knopen vreemde conversaties met mij aan over hun mislukte maar verantwoorde keuze om toch over te schakelen op flesvoeding of merk van pampers. Nou.

Ik heb me al enorm eenzaam gevoeld en hier een waterval aan tranen voor gelaten.

Ik geef toe, het snoetje van mijn lieve Lexie doet zelfs een onweer met hagelbollen in mei zonnig lijken. Want ze is echt de mooiste die dochter van mij.

Ik ben het graag, mama. Ik snap ook echt waar het leven om draait. De Liefde. Voor elkaar.

Ik ben ook graag de goedlachse, licht ontremde en prettig gestoorde, fiere vrouw die Uwe is.

En ik denk, als ik compleet eerlijk ben, dat ik gewoon erkend wil worden.

Als mama en als vrouw. De – misschien onmogelijke – perfecte vereniging van die twee.

Wat ik nog wilde zeggen.

Op de moment dat je zelf mama wordt, die seconden, word je door enorm veel gevoelens overvallen. Een van mijn favorieten was dat je wordt geconfronteerd met het besef : “ons mama moet mij dus echt doodgraag zien.” Want plots voelde ik wat ons mama 25 jaar geleden moet gevoeld hebben.

Ookal is het geen moederdag, pak ze eens harder vast dan anders. Stuur ze een liever smsje dan anders, want amai, de mama ziet u graag!

Liefs

 Nog steeds gewoon Uwe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s