Wat God verbindt, zal de mens niet scheiden

Vrijdag 11 september 2015 is de dag van de echtscheiding. Voor alles een dag.

Ik ben een kind van gescheiden ouders. Ik dweep hier niet met zelfmedelijden maar eerder met het feit dat ik vind dat ik hier dan een mening over mag hebben. Mijn ouders zijn gescheiden. En daar ben ik blij om. nu.

Ik heb dingen gezien, gehoord en gevoeld die absoluut niet door de beugel kunnen, die een kind nooit zou mogen moeten of kunnen meemaken. Shit happens.

Ben ik er slechter van geworden?

Ben ik er beter van geworden?

Beter dat je kind vraagt: “Mama, waarom zijn papa en jij uit elkaar gegaan?” dan “Mama, waarom zijn jullie in godsnaam bij elkaar gebleven?” denk ik dan. Ik hoefde die vraag niet te stellen. Ik was er vlakbij.

Ik ben enorm blij dat anno 2015 het woord ‘scheiding’ niet meer in hetzelfde rijtje als ‘Voldemort’ staat. Er mag over gesproken worden. Het is geen taboe meer. Dat is goed. Dat betekent dat wanneer je huis geen thuis meer is. Wanneer het huwelijk geen veilig oord meer is, er een recht, een kans is om beter te zoeken. Om te kunnen afsluiten. Om te kunnen starten aan iets nieuws.

Ik merk echter wel dat de mentaliteit van vergankelijkheid die de huidige generatie onverbiddelijk met zich meebrengt ook een weerslag kent op onze relaties. Er wordt nogal snel gebroken met elkaar. We vinden soms – vind ik – nogal snel dat woord scheiding. Wat mij brengt bij een grote frustratie van mezelf dezer dagen. Zorgen. Niet ik, maar wij. Er wordt vergeten dat relaties gaan over samen zijn en samen worden. Natuurlijk heeft ieder zijn persoonlijkheid en is zelfontplooiing enorm belangrijk. Maar ergens, along the way, zijn we vergeten te zorgen. Voor onszelf, voor elkaar.

Er is geen enkele moeder (over een vader spreek ik niet, daar weet ik niets van) die haar kind onttrekt uit een vertrouwde haven van veiligheid als ze er niet zeker van is dat het eender waar, ergens anders, beter is.

 Één van mijn liefste vriendinnen vroeg me onlangs heel eerlijk en oprecht of – nu Lexie er is – de relatie tussen manlief en mezelf niet erg praktisch geworden is.

Ik moet bekennen. Ja, dat is ze. Meer nog.

Ze is óók praktisch geworden. Ik voel nog altijd hetzelfde maar onze relatie kreeg een extra dimensie. Wat voorgaand zetelliggend en chips- etend besproken wordt, doen we nu met Lexie op de schoot of borstvoedinggevend. Dat flesje dat papa vergat mee te geven resulteert nu in een mama die wel beeldig is maar ook klankloos. Voor even. We dollen nog altijd en ravotten even erg. Maar de komst van Lexie versterkt alleen wat er al was. Onze relatie kan nog meer aan en heeft nog meer diepgang. Eerlijk waar. Pas op, soms is bij ons ook alle rozegeur en maneschijn ver zoek. Maar, #fuckperfect. Life is beautiful that way.

Zeg nooit ‘nooit’, maar als we ooit op een kruispunt staan, wat echt nooit het geval zal zijn, ha-ha, zal ik met man en macht, boot en auto, pijl en boog, proberen om samen rechtdoor te kunnen gaan.

En geloof me, hier bij ons, Spreken we de naam van de boze tovenaar uit Harry Potter NOOIT uit.

Liefs

 Uwe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s