What’s in a name? That which we call a rose, by any other name would smell as sweet.

Oktober, 2014

Een naam geef en krijg je voor het leven.

Ik heb mijn mama dan ook meer dan eens vervloekt en bedankt voor mijn voornaam. “Uwe, ge bedoelt de mijne?”, “Uwe, uwe jas ligt nog in de klas”, “Mijne naam? Nee, ik vroeg uwe naam.” Begrijp je?

Zo heeft vast iedereen wel iets om over te klagen en het klopt, mijn naam was vrij uniek, er zaten er geen 5 andere op school met die naam, maar laat ons akkoord zijn over het feit dat hij speciaal is, die naam van mij.

Ik geef jullie ook graag mee, dat als je hem googlet, je bijna nooit de betekenis kan achterhalen en het eigenlijk een duitse jongensnaam is. Toen ik mijn mama – naar aanleiding van een taak voor Nederlands in de middelbare school – vroeg hoe ze in godsnaam op die naam gekomen was, zei ze vrij droog (zoals enkel zij dat kan) dat ze het in een boekje gelezen had. Oh.

Moest ik een jongen geweest zijn, was het Ruben geworden.

Zijn jullie nog mee?

Nu ik in dezelfde schoenen sta, begrijp ik allermeest hoe geweldig moeilijk het is om een naam te kiezen. Zoals ik al zei, dat kiezen we voor zijn of haar leven. En daarbij komt dat je verdomme nog met 2 bent ook.

Over het algemeen komen mijn man en ik echt goed overeen. Weinig meningsverschillen: Wat ik vind, vindt hij ook. Nah.

Maar als het op de voornaam van de nieuwste aanwinst in ons gezin aankomt, treedt er toch hier een daar een discussie op. Mannen en vrouwen houden met totaal andere zaken rekening, of leggen toch de nadruk op andere dingen.

Zo vindt mijn man het vies belangrijk (jep, Safety First wordt ook ten huize PreggoPorters gevolgd) dat een naam pas klinkt en klop als je er kwaad op kan worden. Als je hem roept en hij klinkt, dan zit je al goed. Iets dat daar bijkomt is dat er namen zijn waarbij een soort look of imago hoort. Zo moet het klinken als je zegt: “seg gaan we een pintje drinken?” “Nee, ’t is voordrinken bij de …(hier dan de naam van onze hypothetisch megastoere zoon)…”. Het wordt geen Filiberke. Bij een dochter gaat een naam pas op als ze ook een echte -zoals hij dat zegt- poes is. Laat dat iets zijn dat we niet op voorhand weten. Keeping our fingers crossed.

Ik vind het vooral belangrijk dat mensen het niet eindeloos kunnen verkleinen of afkorten.

Mijn schoonmoeder en schoonvader die reeds oma en opa zijn, vinden alles zo geweldig schattig dat ze ook eindeloos dingen kunnen verkleinen. Het is een kunst. Ik ga toch een poging wagen om het ze moeilijker te maken. Maar het zijn schatJEs.

 Waar we het unaniem over eens zijn is de tweede naam die ons MonsterWonder zal krijgen. We willen de traditie in stand houden en deze naam gebruiken om iemand te eren. Doorgaans werden hier de namen van de peter en meter gebruikt, maar dat vonden we ouderwets en niet waar het voor moet staan. Dat werd eerder gewoonte. Wij kiezen een tweede naam omdat het kan en omdat die persoon ondanks het gebrek aan bloedband enorm belangrijk was en is voor mij en voor ons. Dat moet kunnen.

 Ik weet het, ik laat weinig los, maar ik ben eerlijk als ik zeg dat er nog geen consensus bereikt is ten huize PreggoPorters.

 To be continued..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s