Juf Marijke van de uiltjesklas 2.0

Aan het einde van Lexie’s eerste schooljaar voel ik hoe ik een enorm bewogen periode simultaan mee afsluit. Ik werd niet alleen mama van twee, maar ik werd mama van een kleuter en een baby-zoontje. En die mama van een kleuter was misschien nog de grootste uitdaging van al het voorgaande.

Lexie kwam terecht bij juf Marijke en ik zou haar de wereld en een Nobelprijs gaan gunnen.

Juf Marijke werd gaandeweg maar ook plots, van vandaag op morgen de op 3 na belangrijkste persoon in mijn leven. Ze dwong me tot loslaten en koos hierna zelf welke informatie ze meegaf. Er brak namelijk een periode aan in Lexie’s leven waar ik voor ‘t eerst geen deel van zou uitmaken. Ik zou haar afzetten en ophalen en mijn kennis over haar verloop van de dag zou afhangen van hoe moe of toegankelijk ze die dag is. Geen onthaalmoeder (die van ons verdient trouwens ook een gouden medaille, maar later meer) die uitvoerig en tot op de minuut vertelt hoeveel ze at, speelde en of ze niet moe zal zijn. Juf Marijke zwaait ons uit met : “Het is goed gegaan vandaag.”  Maar zij was dus wel een hele dag Lexie’s beste vriendin geweest. Het heeft iets van jaloezie ook, denk ik.

Tijdens de eerste week school, ik geloof dag 3 ofzo, leerde ze Lexie hoe ze haar jas zelf aan kon doen. Echt gebeurd. Het kleine peutertje deed van armen erin – hop –  zwaai en “kijk eens mama”. Ik ben altijd al een groot vat emoties geweest, maar die eerste drie weken heb ik elke ochtend een traan laten vloeien of verbeten. Dat het zich combineerde met een verse kraamtijd zal misschien ook een duit in het zakje gedaan hebben, maar dat terzijde.

Gaandeweg leerde ik haar en die schoolmomenten appreciëren. Juf Marijke zorgde ervoor dat ik die tas thee ‘s ochtends nog warm kon opdrinken. Dat ik zelfs kon ontbijten. Dat ik stilaan maar zeker dat loslaten leerde aanvaarden en zag hoe ze thuiskwam vol verhalen en apekuren. Dat ze groeide, nog sneller dan ik kon volgen. Dat ze de mooiste is.

Processed with VSCO with av4 preset

Ik wilde graag iets terugdoen. Ik heb door een voormiddag hulp te bieden tijdens het koekjes bakken een fractie kunnen voelen van hoe het is om “juf Marijke” te zijn. Maar dan gedeeld door 9. Tijdens de speeltijd, met een tas thee en een stuk fruit kan ze even tot rust komen, creëert ze een cocon van stilte in haar hoofd.

Omdat zij mij heeft voorzien van rust en thee vond ik dat ik dat minstens terug kon doen. Ik liet bij Smartphoto.be een mooie (grote!) glazen theetas maken met de gravure “Juf Marijke van de uiltjesklas” zodat dát moment altijd het hare kan zijn. Nothing a big cup of tea can’t solve, toch?

 

En misschien, heel misschien, klinkt ze dan net als ik elke morgen deed, ook op ons, de mama’s die hun kroost achterlaten bij een “juf Marijke van de uiltjesklas”.

 

 PS: Sorry Juf Marijke dat ik je tas al even gebruikte voor de foto, Lexie waste ze netjes mee terug af om te vervolgens in te pakken.

De tas en ander leuks voor juf/meester kan je bestellen bij smartphoto

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s