Uwe 2.0

Ik was sociaal, praatziek, spontaan, creatief, ging op café met de leukste meisjes en was een zootje ongeregeld en zat graag op de Chiro.

Elk weekend citeerden we Felice himself met de gevleugelde woorden “stoelen aan de kant”, “Het dak eraf” en “Awoe de jongens!” . We konden karikaturaal elkaars dansmoves imiteren zonder begeleidende muziek en zongen onze lijfliederen a capella en uit volle borst. Uwe zonder vrees. Ik ging geen blote ruggen of korte jurkjes uit de weg en was enkel panisch voor een gebroken hart, wat gebeurde want bovenal ging ik hard, te hard soms, voor de liefde.

Ik was 24,5 jaar jong toen Lexie uit mij kwam gekropen – correctie: getrokken. Ze was perfect en deed meteen wat ze altijd had moeten doen: ze maakte van mij een mama. “Ooit vind je de job van je leven” – Ik vond de mijne. Toen dat besef erin sijpelde met bloed, zweet en enorm veel tranen was het zeker: niet alleen Lexie, maar ook Uwe 2.0 was geboren. Ik kreeg kletsen en gedwongen rouw, koud en hard in mijn gezicht.

Dat ging – zeer beknopt en lang verhaal kort – zo: toen ik na een 4-tal maanden terug aan het werk moest, ging dat stroef. Van kwaad naar erger en het duurde niet lang voor ook paniekaanvallen en zelfs waanideeën mijn leven beheersten. Elke prikkel bovenop een andere was te veel en mijn emmer liep over. Alarmbel. Fantastische huisarts en een nog betere therapeute. Ik voelde dat mijn harde kern zocht naar een andere manier om in het leven te staan. Dat ik mijn liefde niet kon en wilde doseren, maar al de rest even moést gedoseerd worden. Het omgekeerde werd van mij verwacht en dat creëerde meer dan chaos en onrust in mijn hoofd en in mijn hart. Ik kreeg tijd en die heelde.

Viggo maakte ons gezin compleet en hoewel ik nog maar een wankel evenwicht voel vind ik rust in mijn nieuwe ik. Uwe 2.0 is nog altijd iemand die denkt dat ze een goed gevoel voor humor heeft en door vuur gaat voor haar lievelingsvrouwen. Nog steeds ga ik kei-hard voor de liefde. Maar ik heb nood aan balans, aan rust en aan knuffels van FC de kakkepoepen ( – Hoe we ons clubje van 4 hier noemen). Dat van die korte rokjes en blote ruggen staat on hold. Want weer “vrouw” worden als verse mama van 2 is een hobbelige zoektocht naar zelfzekerheid en bevestiging. En die weg is hier heel lang. Momenteel lijkt hij zelfs eindelozer dan dat te trotseren doornendoolhof voor de prins Doornroosje kon wakker kussen.

Wat ik wil zeggen is dat je leven helemaal ondersteboven en overkop gaat als je mama of papa wordt. Je komt jezelf tegen, naakt en rauw, en dat zelfs letterlijk. Dat daar niet altijd begrip voor is en dat je dat gewoon eigenlijk niets zou mogen schelen. Dat doet het wel. Dat je jezelf moet omringen met de juiste mensen. Dat het oké is dat je jezelf laat herdefiniëren door het moederschap. Dat dat moeite en zakdoekjes kost. En dat je af en toe moet laten weten dat je “your people” nog altijd dood-graag ziet. En liever. Dat swingpaleis komt wel, als de kinderen een jaar of 16 zijn en de waarde van slaap eindelijk zijn gaan aprrecieren.

Ik sluit graag af met een quote uit de vrij recente animatiefilm “Ferdinand”, de film die Lexie’s eerste bioscoopbezoek werd.

De dolle geit Lupe (met de stem van de geweldige Ini Massez nvdr.) wanneer ze Nina omhelst: “Is dit liefde?! Oh, ‘k hou van liefde.

 

 

Deze blog en meer op Libelle Mama.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s