28 zomers jong.

Aan de vooravond van mijn 28e verjaardag kruip ik nog eens in mijn toetsenbord. Ik word nostalgisch en kijk terug op 28 (meestal) hete zomers.

12 juli 1990 was een bloedhete dag. Een hittegolf in Antwerpen maakte het mijn mama zwaar, bijna onmogelijk om me eruit te krijgen, maar eind goed al goed. Zelf was ze 19 prille lentes oud en wist maar amper dat de 22 zomers die eraan kwamen nooit meer dezelfde zouden zijn. Zomers als mama van.

Ik heb nooit echt veel belang gehecht aan mijn verjaardag. Deels omdat ik hem vaak letterlijk in het water zie vallen. Raar maar waar is het op 12 juli zelden een hele dag echt mooi zomerweer. Dit jaar lijkt het tij te keren, maar eerst zien en dan geloven natuurlijk. De tweede reden waarom ik de dag na de Vlaamse feestdag graag snel zie passeren is dat ik het moeilijk heb om attenties en complimenten te aanvaarden. Cadeaus ontvangen is leuk, maar ik word er onwennig van. En onbedoeld en onbewust ga ik enorm veel verwachten van de mensen dichtbij mij. Verwachtingen waar onmogelijk aan kan voldaan worden. Jep, ik ben onuitstaanbaar that way. Ik schaam me er wel voor, helpt dat? Anyway, ik eindig mijn dag altijd teleurgesteld en vaak diep verdrietig.

Op zich maakt het niet uit want vier zomers geleden zou ik voor altijd mijn verjaardag vieren als mama. Verjaren passeert hier voor mij als dag gelijk een ander en ik vind dat niet eens zo erg. Mijn verjaardagsetentje 4 jaar geleden werd gebruikt om aan Tom te vertellen dat we dan toch best snel zwanger waren. De mosselen die ik toen toch niet bestelde, waren de lekkerste die ik ooit had gegeten.

Mijn zomers als mama zijn niet oneindig. Vaderklap inspireerde me en zette me aan het denken. Eigenlijk hebben we als ouders maar een kleine 18 zomers met onze kinderen. 18 zomervakanties die er toe doen. To hell met verjaren en andere gelegenheden. Want laat ons eerlijk zijn, zomeren met je ouders is eigenlijk al absoluut not done vanaf je 15 jaar, herinner ik me zo. Dat zijn geen super chique cruisevakanties. Dat is tijd maken die er misschien niet is. Dat is samen dutjes doen en daarna opblijven om sterren te tellen. Dat is kampen maken en door de maïs lopen (op eigen risico, er zijn boeren die daar echt niet mee lachen.) Dat is overuren opnemen en wél even over en weer naar zee. Dat is naar haar kijken terwijl ze zo zwart als een hoge hoed droomt over de kinderboerderij op het slechtste uur van de dag.

To hell with it want het is al onze 3de zomer samen. Tijd. Krijg ik die dan voor mijn verjaardag? Of verwacht ik dan weer te veel?

Geheel eerlijk: Ik denk vaak, had ik maar meer tijd genomen met mama. Ik voel dat ik soms so snak naar tijd met haar om vervolgens de tijd de stoppen. En ik weet zeker, ookal geeft ze dat soms moeilijk toe, dat zij graag ook wat meer tijd krijgt op haar verjaardag midden in de lente.

Deze 12 juli wens ik meer zomers en dat ik nooit maar dan ook nooit met spijt terugkijk op de zomers waarvan ik niet zomerde met mijn twee monsterwonders. Omdat ze er niet waren.

Drink dus niet op mij, maar op de 18 zomers die je gratis en voor niks kreeg, make ‘em count.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s