2018

Daar zijn we dan. Dag 365 van een jaar dat ik op sommige dagen voor altijd wilde laten duren, maar op andere dagen snel wilde kunnen wegklikken. Dat ik 2018 nooit zal vergeten is zeker. Dat ik geen voornemens maak voor het nieuwe jaar is ook zeker. Hoewel zekerheden zich zelden zo broos en breekbaar toonden als in het afgelopen jaar.

Het was ons eerste volledige jaar als gezin van 4. We deden een verdienstelijke poging maar ik sluit dit jaar vooral doodmoe en twijfelachtig af. Vermoeidheid speelde de duidelijke hoofdrol. Bijrollen Spruw en tranen maar ook trots en magie namen de noemenswaardige rol van underdog op. En wie houdt er nu niet van een goede underdog?

Zonder te veel in detail te treden over wat me voor eeuwig en dus ook het afgelopen jaar blijft kronen tot “Dark&Twisted” wil ik alsnog dankbaar eindigen. Want mijn geloof in de goede afloop en het feit dat alles een fase is, blijft groot. En potver wat ben ik dankbaar.

Dankbaar voor Lexie, de kleine zeemeermin met het grootste hart. Ze ging dit jaar nog meer met dieren en mijn gevoelens praten. Toonde zichzelf nog meer mijn zielsverwant en leerde me waakzamer zijn. Spiegelt elke twijfel meteen terug en laat zich niet zomaar ontraadselen. De manier waarop ze echt -plots- iets nieuws kan en me dit jaar nog meer onder tafel redeneerde. Ze overvalt de wereld met brute zachtheid, ja dat bestaat ik zweer het, terwijl ze iedereen ervan overtuigt dat het nummer “Home” van Edward Sharpe&The Magnetic Zeros in de versie van de Gardiner Sisters het volkslied van alle werelden moet zijn. Een bijzonder smakelijk gevoel voor humor dat me dit jaar een paar keer deed rollen. Op de grond.  En als ze lacht, is het nog steeds heel even wereldvrede. En daarvan wil ik alleen maar meer.

Dat ze ook dit jaar ons nog steeds een paar keer nodig had ’s nachts, vergeef ik haar. Zonder twijfel.

Dankbaar voor Viggo, het vinnigste vogeltje dat ik ken. Groeide dit jaar sneller dan het licht en bewees zichzelf een brutus in zowat alles wat hij doet. Bouwen, breken maar ook knuffelen en liefhebben gebeuren doortastend en met een missie. Hij werd op slag verliefd op zijn zus en ik mocht toekijken hoe hij zijn mannetje staat en toch iedereen overvalt met een charisma waar zelfs Ryan Gosling wat van kan leren. Hij ontwikkelde uiteindelijk dan toch een goede goesting in eten maar de 2 B’s bleven favoriet: Borst & Brood. Zijn eerste stapjes zullen voor 2019 zijn, maar ik vind het niet eens erg. Mijn poepschuivende paracomando blijft zo toch nog eventjes klein genoeg dat hij de wereld nog verkend vanuit mijn armen.

Dat hij nog elke nacht ook elke 2,5 uur behoorlijk wat mama nodig heeft, neem ik er graag bij. Meestal toch. Omdat ik weet dat hij dat nodig heeft.

Ik zal voor altijd vlak achter hem lopen om hem en mezelf te excuseren voor de ravage die hij aanricht. En ik ben er zeker van dat de wereld hem vergeeft.

Dankbaar voor Tom, dat hij dit jaar naast mij stond. Dat ik dat niet altijd gevoeld heb, maar als ik keek en het ook echt wilde zien, hij er stond zoals altijd en zekerder dan ooit. Hij deed grootse dingen, ging dromen achterna en vond een roeping. Ik ben hard geweest voor hem, voor ons. Trok op mijn donkere dagen alles in twijfel en daar moest ook hij aan geloven. Hij twijfelt geen seconde. En ondanks dat “ons” naar de achtergrond verdween in 2018, volgt hij waar ik ga. Dat hij zijn batterijen oplaadt als hij de mijne ziet bijtanken vind ik een wonder. Hij luistert wanneer ik (te veel) spreek. En vaak is hij het zo beu als koude pap en zit hij met z’n handen in het haar als hij ziet en vooral voelt dat ik me volledig verlies, maar hij is er nog.

In 2019 hoop ik meer rust te vinden. Als mama, maar ook als vrouw. Dat ik zachter kan zijn voor mezelf en de mensen rondom mij. Ik heb me heel eenzaam gevoeld en miste vooral dat dorp waar iedereen het zo vaak over heeft. Ik hoop om de weg, de trappers terug te vinden en nog meer terug te gaan naar mijn kern, maar dan op een helende manier. Dat klinkt zweverig als ik het zo zie staan, maar ik denk dat ik nood heb aan ruimte om te zweven, licht te zijn.

Ook nog dit: Ik schreef dit op de ochtend van 31 december. Ik had de 11e keer spruw aan mijn tepels en dronk mijn latte lauw tot eerder koud. Lexie sliep nog (in ons bed) en Viggo had de keuken – en speelgoedkast al 3 keer uitgeladen onder zijn eigen goedkeurend applaus. Tom was aan het werk. Mijn keuken ontploft. Een lichte was die al 48 uur in de wasmachine stond te weken en die ik dus opnieuw zou laten draaien. Viggo wekte me deze nacht 4 keer en Lexie eindigde naast mij. Ik heb ooit een aantal weken onafgebroken slaap nodig om me terug fit te voelen, maar #fuckitall (op de tonen van ‘Let it go’) want ze zijn van mij en ik van hen.

Een gedachte over “2018

  1. Ik antwoorde bijna nooit maar lees je mooie ( en vooral herkenbaare ) woorden graag . Ze doen me even me zelf ok vinden ( vooral het stuk van man/vriend deden me even stilstaan in deze helse orkaan van een eerste jaar 🙊) en wasmachine staat hier nu voor de 3 de keer op !
    lang leven alles proberen perfect te doen en dan beseffen dat dat niet gaat !

    Maar hey we doen ook maar wat hè ( deze nacht ook om de 2 uur wakker geweest 😅 )

    Dus dankje wel ik voelde me even niet alleen door jou woorden en dat doet goed !

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s