Hout

Lieve man,

Ik ben niet dezelfde vrouw die ik 5 jaar geleden was toen ik ja zei op een leven met jou

Toen ik je 17 jaar geleden leerde kennen was ik een meisje die zou ontpoppen tot een onafhankelijke, zelfzekere, avontuurlijke en vrije vrouw. Klaar voor alle onzin, onrecht en uitdagingen die het leven voor haar in petto zou hebben. Ik droeg zorg voor mezelf en vond dat ook belangrijk. Een weekendje weg, lekker uiteten, cinema, en af en toe eens heerlijk gaan dansen – ik deed dat.

uwetom-huwelijk-93.jpg

5 jaar en 2 kinderen later, is er een andere Uwe langzaam maar zeker opgestaan – of moet ik zeggen: recht gekropen. En hoewel ik niets, geen seconde of kilometer, zou willen veranderen aan hoe we onze reis tot hier hebben afgelegd, is het onbetwistbaar en wil ik dat je weet: ik ben niet dezelfde. En ik denk dat ik wil horen, voelen dat dat oké is. Dat jij deze nieuwe versie, deze Uwe 2.0 minstens even graag ziet.

Het is bikkelhard om toe te geven, maar voor het eerst voel ik me hopeloos verloren. Het noorden kwijt. Mijn kompas overboord en kapot. Verloren in ons verleden. Nostalgisch en verdrietig over wat was en waarom het veranderde en dat ik deze nieuwe vrouw niet ken en nog minder herken. Oh en wat droomde ik altijd van hoe het nu is en zo moest zijn. Met jou, met de kinderen. Maar nooit stond ik erbij stil wat het met mij zou doen en waar ik in dit nieuw en allesomvattend hoofdstuk van ons leven mijn stempel mee zou drukken. – Dat vond ik altijd zo fijn. “Dat is nu helemaal Uwe” zei je dan.

Hoe ik bitter weinig kook, maar jij je ging ontpoppen tot masterchef in onze uitvalsbasis van FC de Kakkepoepen? Hoe ik de meeste pampers ververs?  De manier waarop ik tranen droog of de kinderen toespreek als ze hun grens naderen? De manier waarop ik na bijna 4 jaar in totaal kinderen voeden, meerdere keren ‘s nachts rechtop zittend in slaap val? Hoe ik er vaak in slaag om je te verrassen met een decoratieve interieurswijziging als je thuiskomt van het werk? Hoe ik erin faal om al m’n petten op en m’n ballen hoog in de lucht te houden?

Is het dat? Is dat nu helemaal “Uwe” ?

Er is niets in dit leven dat ik liever doe dan zorgen voor onze twee kinderen en jou. Maar oh boy, en wetenschappelijk onderzoek bewees dit al meerdere keren, het is meer dan een fulltime job. Dat zorgen voor, denken aan, voelen dat – stopt nooit. En op het moment dat de wereld en het leven vertraagt, we op de zetel zitten en elkaar vertellen over de afgelopen 24 uur, zou ik graag mijn reset-knop vinden en indrukken. En liefst van al zou ik willen dat jij hem vindt en hem indrukt nog voor ik hem gevonden heb.

Liefste echtgenoot,

Oh hoe ik enorm dankbaar ben voor alles wat je voor mij en voor de kinderen doet. Ik zou het echt niet kunnen zonder jou. En nog minder zou ik het willen.

Maar dat is het dus. Mijn Grote Angst. Mijn nieuwe “voldemort”. Ik ben zó bang om je – ergens along the way – kwijt te raken. Misschien omdat ik voelbaar een stukje Uwe verloren ben en het maar niet lijk terug te vinden. Misschien omdat ik me steeds minder en minder aantrekkelijk, mooi, vrouwelijk voel tussen alle “mom-jeans”, haar omhoog in dot, pyjama en losse hemden met knoopjes want borstvoeding – door. Misschien is het omdat ik me vaak zo ontzettend eenzaam voel, ookal plakt er op zo goed als elke minuut van de dag een klein mensje tegen mijn heup, borst, rug, buik, armen of nek.

Meer dan ooit heb ik bevestiging, aandacht en affectie nodig van jou. En het voelt moordend en verschrikkelijk het te schrijven en zo toe te geven.En ondanks dat ik het vroeger ook al leuk vond te horen dat ik iets goed deed of dat je iets leuk vond aan mij. Toen ik complimentjes kreeg of zag hoe je blik hongerig afdwaalde, dat was leuk. En ik zeg nu niet dat ik dat leuk zou vinden mocht je dat terug wat meer doen, ik zeg dat ik het nódig heb.

Ik wil je hongerige ogen voelen ookal maak ik op dat moment de vuilbak leeg, je verlangende stem horen als ik je bel om te vragen in welk gerecht je zin in hebt vanavond, want meer dan ooit denk ik alleen aan thuiskomen bij jou.

Ik denk dat ik gewoon vraag om hulp. Help mij mezelf terugvinden. Ik wil terug Uwe zijn en bovenal terug zelfzeker zijn. Ik voel dat ons gezin dat nodig heeft en wil dat onze kinderen opgroeien met de voordelen van een zelfzekere en krachtige mama. Dus, mijn waanzinnig fantastische echtgenoot, voor wat komt, ik zal blijven zorgen voor iedereen net zoals ik al deed, zorg jij dan een beetje voor mij?

Nee, ik ben niet dezelfde vrouw die 5 jaar geleden “maar natuurlijk” zei op een leven met jou. Maar ik hoop vurig dat je deze, hopelijk ooit verfijnde, vermoeide en aangepaste versie even graag ziet. En weet dat ik jou morgen nog liever zal zien dan ik vandaag al deed. Altijd.

Shoot_HR-55.jpg

 

7 juni 2014

Lieve Tom,
Ik sta hier vandaag met mijn ogen en mijn hart wijd open.
Ik sta hier vandaag om je mezelf te geven en te beloven.
Door jou en met jou ben ik langzaam maar zeker
 de vrouw aan het worden die ik altijd al droomde en hoorde te zijn.
Ik beloof je te helpen van het leven te leren houden.
Ik beloof je met mijn ogen te laten voelen dat jij het wonder bentMijn wonder.
Ik beloof je het geduld te hebben dat de liefde vraagt.
Ik beloof om te spreken wanneer woorden nodig zijn,
En de stilte te delen wanneer ze overbodig zijn.
Ik beloof om altijd te wonen in de warmte en veiligheid van jouw hart
En dat plekje tot mijn thuis te maken.
Ik beloof om ons er altijd aan te doen herinneren hoe jij en ik hier vandaag staan.

uwetom-huwelijk-198.jpg

7 juni 2019

Liefste Tom, stormtrooper,
Ik zit hier vandaag met mijn ogen vermoeid en mijn hart overvol.
Ik zit hier vandaag en heb mezelf volledig gegeven en zal dat blijven doen.
Door jou en met jou ben ik de mama geworden waarvan ik nooit durfde hopen dat ik ze zou worden. De vrouw die ik moet worden is vast onderweg.
Ik beloof je om me te laten helpen van het leven te leren houden.
Ik beloof je om te proberen mezelf door jou ogen te zien. En het wonder terug te voelen. Dat ik ook jouw wonder ben.
Ik beloof je om meer geduld te hebben. Het geduld dat het leven en de liefde soms vraagt.
Ik beloof om te spreken, ookal vrees ik dat ik je er mee kan wegduwen.
Ik beloof om de stilte te delen wanneer woorden overbodig zijn, ookal zou ik soms oneindig van de daken willen schreeuwen.
Ik beloof om altijd te blijven vechten voor mijn plekje “thuis” in jouw hart, daar waar ik me altijd veilig voel.
Ik beloof om ons er altijd aan te herinneren hoe we daar stonden, 5 jaar geleden.

3 gedachten over “Hout

  1. Wegens volgende week ook 5 jaar getrouwd en mini mensjes om ons heen met alles erop en eraan (borstvoeding, slapeloze nachten,…): ZEER herkenbaar! Zó herkenbaar dat ik er kippenvel van kreeg!
    Je doet dat goed! En op termijn komt alles wel goed! Zeker dat godess-feeling! 😉

    Liked by 1 persoon

  2. Oh Uwe,

    Je tekst maakt me aan het huilen.
    Het is zo herkenbaar.
    Ze klopt van top tot teen.
    We veranderen, we zorgen, we verliezen en ontdekken nieuwe dingen. Het kost zoveel energie en tijd. Waar en wie zijn wij?
    Onze partners kunnen hier bij helpen…
    En de mijne is in het vorig stadium blijven hangen.
    Zijn vrijheid is belangrijker, en dan is het maar zonder mij. Zijn gezin zet hij zonder pardon aan de kant.
    Je hebt je behoefte en vraag zo mooi omschreven,
    Ik hoop voor jou, met héél mijn hart dat ze gehoord wordt.

    Dikke knuffel van een andere mama.
    Je doet het super!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s